The Voice in the Whirlwind : ยาใจ

 

จักรวาลไม่ได้ตอบความทุกข์ด้วยเหตุผล คำอธิบาย หรือคำขอโทษ แต่ตอบด้วย "การปรากฏอยู่" (Presence) และ "ความอัศจรรย์ใจ" (Wonder) ที่เข้ามาเปลี่ยนมุมมองและเยียวยาจิตใจของผู้ที่กำลังเผชิญกับความยากลำบาก

โลกใบนี้กว้างใหญ่ จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น จักรวาลไม่ได้มีอยู่ให้มนุษย์เข้าใจ จักรวาลคอยปลอบโยนเราในแบบของเขา เราอาจจะไม่ต้องเข้าใจทุกอย่าง แต่เราตอบสนองมันในแบบของเราได้ เราดูแลความเจ็บปวดในแบบของตัวเราเอง จัดวางให้ดีๆ เพื่อรับมือกับความไม่แน่นอนของชีวิต

affirms that we are not alone in our search to give meaning to the world and to our existence. We do not have to believe in God to believe this, but we do need faith in human beings and the chain of meanings we have inherited.

ยืนยันว่าเราไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวในการค้นหาความหมายให้กับโลกและการดำรงอยู่ของเรา เราไม่จำเป็นต้องเชื่อในพระเจ้าเพื่อที่จะเชื่อสิ่งนี้ แต่เราจำเป็นต้องมีศรัทธาในมนุษย์และห่วงโซ่แห่งความหมายที่เราได้รับสืบทอดมา

จากเรื่องราวของโยบ (Job) ที่ต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสบนกองขี้เถ้า เมื่อเสียงพายุหมุนกึกก้องและเสียงจากส่วนลึกของจักรวาลเอ่ยปากตอบคำถามของเขา คำตอบที่เขาได้รับประกอบด้วยหัวใจสำคัญดังนี้ครับ:

• การปรากฏอยู่เข้ามาแทนที่คำอธิบาย (Presence over Explanation): โยบไม่ได้คำตอบที่เป็นประโยคอธิบายหรือเหตุผลว่า "ทำไม" เขาถึงต้องสูญเสียหรือเผชิญกับความวิปโยค แต่การที่พระเจ้าสถิตอยู่ตรงนั้นทำให้เขาตระหนักว่าความทุกข์ที่ผ่านมาไม่ใช่ "ความโดดเดี่ยว" แต่คือ "การได้เผชิญหน้า" (Encounter) และเมื่อมีการปรากฏอยู่ของพระองค์เข้ามาเติมเต็มในใจ คำอธิบายใดๆ ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป
• ความอัศจรรย์ใจเข้ามาแทนที่คำถามว่าทำไม (Wonder over 'Why'): คำถามจากพายุหมุนไม่ได้มุ่งเป้าเพื่อปรักปรำหรือซ้ำเติม แต่เพื่อปลุกให้เขาตื่นรู้ คำถามเหล่านั้นถามถึงรากฐานของแผ่นดินโลก เส้นทางของแสงสว่าง และวิถีของหมู่ดาว สิ่งเหล่านี้ทำให้โยบตระหนักว่าจักรวาลไม่ได้มีอยู่เพื่อให้มนุษย์พยายามทำความเข้าใจด้วยสติปัญญาอันจำกัด แต่มีไว้เพื่อให้พระผู้สร้างทรงดูแลรักษา ความอัศจรรย์ใจในความลึกลับที่ยิ่งใหญ่นี้เองที่เข้ามาแทนที่คำถามว่า "ทำไม" ในหัวของเขา
• โลกใบนี้กว้างใหญ่กว่าความโศกเศร้า (A Wider World): โยบได้เห็นว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่เกินกว่าความทุกข์ใจของเขามาก แต่ในขณะเดียวกันโลกก็ไม่ได้เฉยชาต่อความรู้สึกของเขา สรรพสิ่งและสัจธรรมที่ควบคุมไม่ได้ (เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายเลเวียธานที่ไม่มีใครทำให้เชื่องได้) ล้วนถูกโอบอุ้มไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ การยอมรับในความลึกลับที่กว้างใหญ่นี้ทำให้คำถามบางคำถามกลายเป็นเรื่องสวยงาม และทำให้คำถามบางข้อหมดความจำเป็นไปเอง
• คำตอบที่มาในรูปแบบของฤดูกาลและการเติบโต: ท้ายที่สุด โยบเรียนรู้ว่าคำตอบบางอย่างไม่ได้มาในรูปแบบของ "ประโยคคำพูด" แต่จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นผ่าน "กาลเวลา ผลเก็บเกี่ยว และฤดูกาล" ของชีวิตที่ค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมา

ความลึกลับของจักรวาลไม่ได้คลี่คลายด้วยข้อพิสูจน์ทางตรรกะ แต่คลี่คลายด้วย "การมองเห็นและสัมผัสถึงเบื้องลึก" (Seeing) ที่ทำให้โยบยอมวางแผนที่ความคิดอันคับแคบของตนเองลง และค้นพบความสงบที่แท้จริงในใจอีกครั้งท่ามกลางรอยแผลที่ยังคงมีอยู่