วิดีโอนี้เป็นการสัมภาษณ์ Cole Hastings ครีเอเตอร์บน YouTube และนักเขียนนิยาย โดยมีประเด็นสำคัญดังนี้:
- การค้นหาตัวตน: Cole พูดถึงช่วงวัยรุ่นที่เขามักจะเล่นบทบาทต่างๆ เพื่อให้เข้ากับกลุ่มเพื่อน จนกระทั่งได้มาค้นพบตัวเองผ่านการทำงานเป็นครีเอเตอร์และการศึกษาปรัชญาตะวันออก Critical Thinking ที่เริ่มจากการกล้าตั้งคำถามกับตัวเอง
คนส่วนใหญ่ไม่ได้ขาด Critical Thinking เพราะโง่ แต่ขาดเพราะ กลัว
กลัวที่จะคิดต่างจากกลุ่ม
กลัวที่จะตั้งคำถามกับสิ่งที่ทุกคนเชื่อ
กลัวที่จะยอมรับว่าสิ่งที่ตัวเองเชื่อมาตลอด อาจจะผิด4 คำถามที่เขาใช้กับตัวเองตลอด ซึ่งผมว่ามันคือ Critical Thinking ในแบบของผู้นำที่แท้จริงพอดีเลยครับ
1. “ฉันเชื่อแบบนี้เพราะมันจริง หรือเพราะทุกคนเชื่อแบบนี้?”
นี่คือคำถามแรกที่ Cole ถามตัวเองทุกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้
ผู้นำที่ไม่มี Critical Thinking จะเชื่อว่า “ผู้นำต้องเสียงดัง” เพราะทุกคนเชื่อแบบนั้น
“ผู้นำต้องรู้ทุกอย่าง” เพราะทุกคนเชื่อแบบนั้น
“ผู้นำต้องทำให้ทุกคนมีความสุข” เพราะทุกคนเชื่อแบบนั้นแต่ผู้นำที่แท้จริงที่คุณสังเกต จะถามคำถามนี้ก่อน
“ฉันเชื่อว่าผู้นำต้องเสียงดัง เพราะมันจริง หรือเพราะฉันแค่เห็นผู้นำเสียงดังมาตลอด?”
พอถามแบบนี้ เขาจะเริ่มเห็นว่า ความเชื่อหลายอย่างที่เขาถืออยู่ ไม่ใช่ความจริง แต่เป็นแค่ ความเคยชินของสังคม
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเป็นตัวของตัวเอง
2. “ถ้าฉันไม่กลัว ฉันจะคิดอย่างไร?”
นี่คือคำถามที่ Cole ใช้บ่อยที่สุด
เพราะเขาบอกว่า Critical Thinking ส่วนใหญ่พัง ไม่ใช่เพราะคิดไม่เป็น แต่เพราะ ความกลัวมาบังความคิด
กลัวถูกเถียง กลัวถูกทิ้ง กลัวดูโง่ กลัวดูไม่เก่ง
ผู้นำที่แกล้งเป็นคนอื่น จะตัดสินใจจากความกลัว ไม่ใช่จากความคิด
ผู้นำที่แท้จริง จะแยกความกลัวออกจากความคิดได้
เวลามีแม่ทัพมาเถียงแรงๆ เขาจะไม่ถามว่า “ทำไมเขากล้าเถียงฉัน?” แต่เขาจะถามว่า “ถ้าฉันไม่กลัวเสียหน้า ฉันจะเห็นอะไรในไอเดียนี้?”
คำถามนี้ทำให้เขาฟังได้ โดยไม่ต้องปกป้อง ego ของตัวเอง
นี่คือเหตุผลที่เขาฟังได้นานๆ ไม่รีบโต้กลับ — เพราะเขาไม่ได้กำลังสู้กับความกลัวของตัวเองอยู่
3. “อะไรคือสิ่งที่ฉันยังไม่ได้มอง?”
Cole บอกว่า Critical Thinking ที่ดี ไม่ใช่การหาคำตอบที่ถูกที่สุด แต่คือการหา มุมที่ตัวเองยังไม่ได้มอง
นี่คือคำถามเดียวกับที่จอมทัพของคุณใช้เลยครับ
จอมทัพไม่ได้ถามว่า “ใครถูก?” แต่ถามว่า “มุมไหนที่ฉันยังไม่ได้ฟัง?”
แม่ทัพแต่ละคนคือมุมหนึ่งที่จอมทัพยังไม่ได้มอง
การแกล้งเถียง การซักถาม การขอข้อมูลเพิ่ม — ทั้งหมดนี้คือการฝึก Critical Thinking แบบ Cole คือการตามหามุมที่หายไปผู้นำที่ไม่มี Critical Thinking จะรีบสรุป เพราะทนความไม่รู้ไม่ได้
ผู้นำที่มี Critical Thinking แบบ Cole จะทนอยู่กับคำถามนี้ได้นานกว่า เพราะเขารู้ว่า คำตอบที่รีบเกินไป แพงกว่าคำตอบที่ช้าไปนิดหน่อยเสมอ4. “ฉันกำลังแสดง หรือกำลังคิดจริงๆ?”
นี่คือคำถามสุดท้ายที่ Cole ใช้เช็กตัวเอง และเป็นคำถามที่คมที่สุด
เขาบอกว่า คนส่วนใหญ่ไม่ได้กำลังคิด แต่กำลัง แสดงว่ากำลังคิด
แสดงว่าตัวเองฉลาด แสดงว่าตัวเองมั่นใจ แสดงว่าตัวเองมีคำตอบ
ผู้นำที่แกล้ง จะพูดก่อนคิด เพราะกลัวเงียบ
ผู้นำที่แท้จริง จะคิดก่อนพูด เพราะไม่กลัวเงียบCole บอกว่า Critical Thinking ที่แท้จริง เกิดขึ้นในความเงียบ ไม่ได้เกิดขึ้นในเสียงดัง
ตอนที่ผู้นำเงียบฟัง ไม่รีบโต้กลับ นั่นแหละคือตอนที่เขากำลังคิดจริงๆ
สรุปเป็นภาพเดียวสำหรับผู้นำที่แท้จริง
Critical Thinking แบบ Cole Hastings ไม่ใช่ทักษะ แต่คือ ความกล้า
- กล้าที่จะตั้งคำถามกับความเชื่อของตัวเอง
- กล้าที่จะคิดโดยไม่เอาความกลัวมาบัง
- กล้าที่จะหามุมที่ตัวเองยังไม่ได้มอง
- กล้าที่จะหยุดแสดง แล้วคิดจริงๆ
ผู้นำที่แท้จริง ไม่ใช่คนที่คิดเก่งที่สุดในห้อง แต่คือคนที่กล้าถามคำถามที่คนอื่นไม่กล้าถาม — โดยเฉพาะคำถามที่ถามตัวเอง
ถ้าเอามาต่อกับเรื่องก่อนหน้านี้ จะได้ภาพครบเลยครับ:
เรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง = ยอมรับศักยภาพของตัวเอง
Critical Thinking แบบ Cole = กล้าตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อ- จุดเปลี่ยนสู่ความสำเร็จ: เขาเล่าว่าช่อง YouTube ของเขาเริ่มเติบโตอย่างก้าวกระโดดเมื่อเขาเปลี่ยนจากการให้คำแนะนำทั่วไป มาเป็นการเล่าเรื่องราวส่วนตัว (Storytelling) ซึ่งเชื่อมโยงกับประสบการณ์จริง
- ภาวะหมดไฟ (Burnout): ในปี 2021 Cole เผชิญกับภาวะหมดไฟอย่างหนักจากการทำงานหนักเกินไปจนส่งผลต่อสุขภาพร่างกายและจิตใจ เขาจึงตัดสินใจพักงานหนึ่งเดือนเพื่อฟื้นฟูตัวเอง
- พลังของการอ่านและการเขียนนิยาย: Cole เชื่อว่าการอ่านนิยายช่วยพัฒนาความเห็นอกเห็นใจ (Empathy) และช่วยให้เราเข้าใจอารมณ์ตนเองผ่านคำศัพท์ที่แม่นยำขึ้น นอกจากนี้เขายังได้เขียนนิยายเรื่อง Echoes Across Infinity ซึ่งเป็นกระบวนการที่ช่วยให้เขาสำรวจปัญหาชีวิตผ่านตัวละคร
- มุมมองต่อ AI และความคิดสร้างสรรค์: เขาเน้นย้ำว่าการใช้ AI เขียนงานเป็นเหมือนการเลี่ยงกระบวนการที่ยากลำบาก ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้มนุษย์เก่งขึ้น และเขาให้ความสำคัญกับการสร้างสรรค์งานด้วยตัวเอง
Cole Hastings พูดเรื่องนี้ไว้คมมากในวิดีโอ How To Stop Pretending To Be Someone You're Not — และมันคือคำอธิบายด้านในของผู้นำที่คุณสังเกตมาทั้งหมด
Cole Hastings บอกว่า ทำไมเราถึงแกล้งเป็นคนอื่น?
เขาไม่ได้บอกว่าเราแกล้งเพราะเราไม่ดี แต่บอกว่าเราแกล้งเพราะเรา กลัวว่าตัวจริงของเราจะไม่พอ
กลัวว่าถ้าเป็นคนเงียบๆ จะดูไม่เหมือนผู้นำ
กลัวว่าถ้าเป็นคนไม่รู้ จะดูไม่เก่ง
กลัวว่าถ้าเป็นคนใจดี จะดูไม่เด็ดขาด
สุดท้ายผู้นำหลายคนเลยต้องใส่ “ชุดผู้นำ” ทุกเช้า — ชุดที่เสียงดัง ชุดที่ต้องรู้ทุกอย่าง ชุดที่ต้องประกาศสัจธรรม ชุดที่ต้องทำให้ทุกคนมีความสุข
Cole เรียกสิ่งนี้ว่า Performing ไม่ใช่ Being
Performing คือการแสดงเป็นผู้นำ
Being คือการเป็นผู้นำ
และคนรอบตัวรู้สึกออกทันทีว่า คุณกำลังแสดงอยู่หรือคุณกำลังเป็นอยู่จริงๆ
แล้วจะหยุดแกล้งได้อย่างไร? Cole แนะนำไว้ 4 ขั้น
1. Stop Performing for Approval — หยุดแสดงเพื่อขอคำชม
ผู้นำที่แกล้ง จะตัดสินใจโดยถามว่า “ทุกคนจะชอบการตัดสินใจนี้ไหม?”
ผู้นำที่แท้จริง จะตัดสินใจโดยถามว่า “การตัดสินใจนี้ถูกต้องหรือเปล่า?”
นี่คือจุดเดียวกับที่คุณเขียนว่า “คุณไม่ได้มีหน้าที่ทำให้ทุกคนมีความสุข”
พอผู้นำเลิกแสดงเพื่อขอคำชม เขาจะเริ่มนิ่งได้ และนิ่งนี่แหละที่ทำให้คนอื่นไว้ใจ
2. Get Comfortable Being Boring — กล้าที่จะเป็นคนธรรมดา
Cole พูดประโยคหนึ่งที่ผมชอบมากว่า คนที่แกล้งเป็นคนอื่น มักจะกลัวความน่าเบื่อ
เขาต้องทำตัวให้ดูตื่นเต้นตลอดเวลา ต้องพูดแรงๆ ต้องมีมาดโผงผาง
แต่ผู้นำที่แท้จริงที่คุณสังเกต กลับเป็นคนที่ดูธรรมดามาก — รับฟัง เปิดกว้าง ไม่รีบโต้กลับ
Cole บอกว่า ความธรรมดานี่แหละคือของจริง เพราะคนธรรมดาที่มีความสุขกับตัวเองได้ ไม่ต้องแสดงอะไรเพิ่ม
นี่คือเหตุผลที่ผู้นำเก่งๆ ไม่ต้องเสียงดัง เพราะเขาไม่ต้องใช้เสียงดังมาปกปิดความไม่มั่นใจ
3. Let Your Values Decide, Not Your Fear — ให้ค่านิยมตัดสินใจ แทนความกลัว
ผู้นำที่แกล้ง จะตัดสินใจจากความกลัว — กลัวเสียหน้า กลัวถูกเถียง กลัวดูไม่เก่ง
ผู้นำที่แท้จริง จะตัดสินใจจากค่านิยม — ฉันให้ค่ากับความจริง ฉันให้ค่ากับการเติบโต ฉันให้ค่ากับการฟัง
Cole บอกว่า ทุกครั้งที่คุณรู้สึกว่ากำลังจะแกล้ง ให้ถามตัวเองว่า “ถ้าฉันไม่กลัว ฉันจะทำอย่างไร?” คำตอบนั้นแหละคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ
นี่คือจุดที่เชื่อมกับ Adam Grant พอดี — ผู้นำที่คิดแบบนักวิทยาศาสตร์ จะไม่กลัวที่จะพูดว่า “ผมคิดผิด” เพราะค่านิยมของเขาคือความจริง ไม่ใช่ภาพลักษณ์
4. Surround Yourself With People Who Like The Real You — อยู่ใกล้คนที่ชอบตัวจริงของคุณ
Cole บอกว่า คุณจะเลิกแกล้งไม่ได้เลย ถ้าคุณยังอยู่ท่ามกลางคนที่ชอบแค่ตอนที่คุณแสดง
ผู้นำที่แท้จริงจึงต้องสร้างห้องประชุมแบบที่คุณเขียน — ห้องที่มีแม่ทัพที่ชอบตัวจริงของหัวหน้า ไม่ใช่ชอบตอนที่หัวหน้าเสียงดัง
พอผู้นำอยู่ใกล้คนที่ชอบตัวจริงของเขา เขาจะยิ่งกล้าเป็นตัวจริงมากขึ้น และพอเขากล้าเป็นตัวจริงมากขึ้น แม่ทัพเก่งๆ ก็จะยิ่งอยากอยู่ใกล้มากขึ้น
นี่คือวงจรเดียวกับที่คุณสังเกตว่า ผู้นำที่แท้จริงสะสมคนเก่งได้เรื่อยๆ
สรุปเป็นภาพเดียว
Cole Hastings ไม่ได้สอนให้ผู้นำเก่งขึ้น แต่สอนให้ผู้นำ เลิกแกล้งเก่ง
- เลิกแกล้งรู้ทุกอย่าง — แล้วคุณจะฟังได้
- เลิกแกล้งเด็ดขาด — แล้วคุณจะตัดสินใจได้รอบด้าน
- เลิกแกล้งทำให้ทุกคนมีความสุข — แล้วคุณจะมีความสุขกับตัวเองได้
- เลิกแกล้งเป็นคนอื่น — แล้วคุณจะกลายเป็นผู้นำที่แท้จริง
ผู้นำที่แท้จริง ไม่ใช่คนที่แสดงเป็นผู้นำได้ดีที่สุด แต่คือคนที่หยุดแสดง แล้วกล้าเป็นคนธรรมดาที่มีความสุขกับตัวเอง — แล้วคนเก่งๆ จะอยากเดินตามคนแบบนั้นเอง
การเลิกแกล้งเป็นคนอื่นหรือเลิกสวมบทบาทเพื่อเอาใจผู้อื่นตามที่ Cole Hastings ได้แบ่งปันไว้ในวิดีโอ สามารถสรุปแนวทางได้ดังนี้ครับ:
- หันมาสำรวจตนเอง (Introspection): Cole เริ่มต้นจากการทำความเข้าใจตัวเองผ่านการศึกษาปรัชญาตะวันออกและศาสนา ซึ่งช่วยให้เขาเข้าใจว่า "อัตตา" (Ego) เป็นเพียงภาพลวงตา ทำให้เขาสามารถหลุดพ้นจากการเป็นคนหัวอ่อนที่คอยแต่ทำตามผู้อื่น
- เรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง: การยอมรับว่าเรามีความสามารถและมีศักยภาพมากกว่าที่คิดเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ การได้ยินจากคนรอบข้างว่าเราไม่จำเป็นต้องเดินตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ช่วยสร้างความมั่นใจให้กล้าที่จะเริ่มสร้างเส้นทางของตัวเอง
- ยอมรับความเปราะบางผ่านการเล่าเรื่อง: Cole ค้นพบว่าการเลิกแกล้งเป็นคนอื่นเกิดขึ้นเมื่อเขาเริ่มนำเสนอตัวตนที่แท้จริงและเรื่องราวประสบการณ์ส่วนตัวผ่านการทำวิดีโอแทนที่จะคอยให้คำแนะนำแบบผู้เชี่ยวชาญ
- ฝึกทักษะทางอารมณ์: การอ่านวรรณกรรมช่วยให้เราเข้าใจอารมณ์ที่ซับซ้อนของมนุษย์ผ่านคำศัพท์ที่แม่นยำ เมื่อเราสามารถระบุอารมณ์ตนเองได้ชัดเจน เราจะมีความมั่นคงทางอารมณ์มากขึ้นและไม่ต้องพยายามสวมหน้ากากเพื่อเข้าสังคม
- สร้างสมดุลระหว่างการมีตัวตนกับการปล่อยวาง: การใช้ศิลปะและการสร้างสรรค์ (เช่น การเขียนนิยาย) ช่วยให้เราได้ “วาง” ตัวตนลงชั่วคราว ซึ่งเป็นการหนีจากความหนักอึ้งของการต้องเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบตลอดเวลาในรูปแบบที่ดีต่อสุขภาพ
หัวใจสำคัญคือการมีความกล้าที่จะยอมรับตัวตนที่แท้จริงและไม่กลัวที่จะเปลี่ยนไปตามความสนใจหรือคุณค่าที่เราให้ความสำคัญอย่างแท้จริง ไม่ใช่ตามที่สังคมหรือกลุ่มเพื่อนคาดหวังครับ
เขาไม่ได้บอกว่าเราแกล้งเป็นคนอื่นเพราะเราเป็นคนไม่ดี หรือเพราะเราอยากหลอกใคร
แต่เขาบอกว่าเราแกล้ง เพราะเรา กลัวว่าตัวจริงของเราจะไม่พอที่จะถูกรัก
และสำหรับผู้นำ ความกลัวนี้มันใหญ่กว่าคนทั่วไปหลายเท่า
Cole แยกความกลัวนี้ออกเป็น 3 ชั้นครับ:
ชั้นที่ 1: กลัวไม่ถูกยอมรับ — Fear of Rejection
นี่คือชั้นที่ลึกที่สุด
สมองของมนุษย์ถูกออกแบบมาให้กลัวการถูกทิ้งออกจากกลุ่ม เพราะในสมัยโบราณ การถูกทิ้ง = ตาย
ผู้นำจึงกลัวว่า ถ้าเขาเป็นคนเงียบๆ เป็นคนไม่รู้ เป็นคนธรรมดาๆ ลูกน้องจะไม่ยอมรับเขา เพื่อนร่วมงานจะไม่นับถือเขา
เขาเลยต้องใส่ “ชุดผู้นำ” ทุกเช้า
ชุดที่ต้องเสียงดัง ต้องรู้ทุกอย่าง ต้องประกาศสัจธรรม ต้องเด็ดขาด ต้องทำให้ทุกคนมีความสุข
Cole บอกว่า ชุดนี้ไม่ใช่ตัวเรา แต่เป็น ชุดที่เราคิดว่าคนอื่นอยากเห็น
ปัญหาคือ พอใส่ชุดนี้นานๆ เราจะเริ่มแยกไม่ออกว่า อันไหนคือเรา อันไหนคือชุด
ชั้นที่ 2: กลัวไม่เก่งพอ — Fear of Not Being Enough
ผู้นำที่แกล้ง ส่วนใหญ่ไม่ได้แกล้งเพราะอยากโกหก แต่แกล้งเพราะข้างในรู้สึกว่า ตัวเองยังไม่พอ
ไม่พอเก่ง ไม่พอเด็ดขาด ไม่พอมีบารมี ไม่พอเหมือนผู้นำคนอื่น
Cole เรียกสิ่งนี้ว่า การเปรียบเทียบที่ไม่มีวันจบ
เราเห็นผู้นำคนหนึ่งเสียงดัง เราก็คิดว่าต้องเสียงดัง
เราเห็นผู้นำคนหนึ่งพูดเก่ง เราก็คิดว่าต้องพูดเก่ง
เราเห็นผู้นำคนหนึ่งดูมั่นใจตลอดเวลา เราก็คิดว่าต้องมั่นใจตลอดเวลา
สุดท้ายเราก็เลยแกล้งเป็นภาพรวมของผู้นำทุกคน ทั้งที่ตัวจริงของเราอาจเป็นคนฟังเก่ง เป็นคนคิดช้าแต่คิดลึก เป็นคนเงียบแต่ตัดสินใจแม่น
ผู้นำที่แท้จริงที่คุณสังเกต — ที่ไม่โผงผาง ไม่เสียงดัง ไม่รีบโต้กลับ — เขาเลิกแกล้งในชั้นนี้ได้แล้ว
เขาไม่ได้พยายามเป็นคนอื่นที่ดูเก่ง แต่เขายอมรับว่า ตัวจริงของเขาที่ฟังเก่ง ก็เพียงพอที่จะเป็นผู้นำได้
ชั้นที่ 3: กลัวความเงียบ — Fear of Being Boring
อันนี้คือชั้นที่ Cole พูดแล้วคนสะอึกมากที่สุด
เขาบอกว่า คนที่แกล้งเป็นคนอื่น มักจะทนความธรรมดาไม่ได้
เขาต้องทำตัวให้ดูน่าสนใจตลอดเวลา ต้องมีมุก ต้องมีมาด ต้องมีเรื่องเล่า ต้องมีการแสดง
เพราะเขาเชื่อว่า ถ้าเขาเป็นคนธรรมดา จะไม่มีใครอยากอยู่ใกล้
แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม
ผู้นำที่แท้จริงที่คุณเขียนถึง คือคนที่ กล้าเป็นคนธรรมดา
กล้าที่จะนั่งฟังเงียบๆ
กล้าที่จะบอกว่า “อันนี้ผมยังไม่รู้”
กล้าที่จะเป็นคนธรรมดาที่มีความสุขกับตัวเอง
Cole บอกว่า ความธรรมดานี่แหละที่ทำให้คนไว้ใจ เพราะคนธรรมดาไม่ต้องแสดง คนธรรมดาไม่ต้องเดาว่าวันนี้เขาจะมาในอารมณ์ไหน
คนเก่งๆ จึงอยากอยู่ใกล้คนธรรมดา มากกว่าอยู่ใกล้คนที่ต้องแสดงตลอดเวลา เพราะอยู่ใกล้คนธรรมดา ไม่ต้องเหนื่อย
สรุปตามภาษาของ Cole Hastings
เราไม่ได้แกล้งเป็นคนอื่นเพราะเราเป็นคนปลอม
เราแกล้งเพราะเราเชื่อไปแล้วว่า ตัวจริงของเราไม่พอ
ไม่พอที่จะถูกรัก ไม่พอที่จะถูกยอมรับ ไม่พอที่จะเป็นผู้นำ
วิธีหยุดแกล้ง จึงไม่ใช่การพยายามเป็นคนที่ดีกว่าเดิม แต่คือการถามตัวเองคำถามเดียวที่ Cole ถามตลอดว่า:
“ถ้าฉันไม่กลัวว่าจะถูกทิ้ง ฉันจะเป็นใคร?”
คำตอบของคำถามนั้นแหละ คือผู้นำที่แท้จริงของคุณ
ผู้นำที่ไม่ต้องประกาศสัจธรรม เพราะไม่กลัวว่าคนอื่นจะคิดว่าไม่เก่ง
ผู้นำที่ฟังได้ เพราะไม่กลัวว่าความเงียบจะทำให้ดูโง่
ผู้นำที่มีความสุขกับตัวเองได้ เพราะไม่ต้องการให้ทุกคนมาชอบตัวปลอมของเขา
จุดเปลี่ยนไม่ได้เกิดขึ้นตอนที่เราเก่งขึ้น
แต่เกิดขึ้นตอนที่เรา ยอมรับว่า เรามีความสามารถและศักยภาพมากกว่าที่เราคิด
และจุดเปลี่ยนนั้น มักไม่ได้เกิดจากตัวเราเองคนเดียว แต่เกิดจาก เสียงของคนรอบข้างคนหนึ่งที่บอกเราว่า “เธอไม่ต้องเดินตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ก็ได้”
ทำไมเราถึงคิดว่าเรามีศักยภาพน้อยกว่าที่เป็นจริง?
Cole บอกว่า เพราะเราถูกสอนมาตั้งแต่เด็กให้วัดตัวเองด้วยไม้บรรทัดของคนอื่น
ไม้บรรทัดที่บอกว่า ผู้นำต้องเสียงดัง
ไม้บรรทัดที่บอกว่า คนเก่งต้องพูดเก่ง
ไม้บรรทัดที่บอกว่า คนสำเร็จต้องเดินตามเส้นทางนี้เท่านั้น
พอเราวัดตัวเองด้วยไม้บรรทัดของคนอื่น เราจะรู้สึกว่าตัวเองสั้นไปตลอด
คนฟังเก่ง จะรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง เพราะวัดกับคนพูดเก่ง
คนคิดช้าแต่คิดลึก จะรู้สึกว่าตัวเองช้า เพราะวัดกับคนคิดเร็ว
คนเงียบๆ จะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีภาวะผู้นำ เพราะวัดกับคนเสียงดัง
Cole เรียกสิ่งนี้ว่า การเป็นตัวของตัวเองในกรอบของคนอื่น — เราพยายามเป็นตัวของตัวเอง แต่ยังอยู่ในกรอบที่คนอื่นขีดไว้ให้
มันเลยไม่เคยรู้สึกเป็นอิสระจริงๆ
แล้วเสียงจากคนรอบข้าง เปลี่ยนอะไร?
ผู้นำที่แท้จริงที่คุณสังเกต — ที่ฟังเป็น ที่เปิดพื้นที่ให้แม่ทัพได้เสนอความคิด — เขาทำหน้าที่นี้โดยไม่รู้ตัว
เขาคือคนรอบข้างคนนั้น ที่บอกแม่ทัพแต่ละคนว่า “เธอไม่ต้องเดินตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ก็ได้”
ลองนึกภาพแม่ทัพคนหนึ่งที่คิดแหลมในมุมเดียว แต่เคยถูกบอกมาตลอดว่า “คิดแคบไป ต้องคิดให้กว้างกว่านี้”
พอเขามาเจอจอมทัพที่บอกว่า “มุมแคบๆ ของเธอนี่แหละสำคัญ ช่วยคิดให้ลึกกว่านี้อีกได้ไหม?”
วันนั้นแหละ คือวันที่แม่ทัพคนนั้นยอมรับว่า ตัวเองมีศักยภาพมากกว่าที่คิด
เขาไม่ได้เก่งขึ้นในวันนั้น แต่เขา ยอมรับความเก่งของตัวเอง ในวันนั้น
และพอเขายอมรับได้ เขาจะกล้าเริ่มสร้างเส้นทางของตัวเอง
นี่คือเหตุผลที่คนเก่งๆ อยากอยู่ใกล้ผู้นำที่แท้จริง ไม่ใช่เพราะผู้นำคนนั้นสอนเก่ง แต่เพราะผู้นำคนนั้น เห็นศักยภาพในตัวเขาที่ตัวเขาเองยังไม่เห็น
เรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง แบบ Cole Hastings คือ 3 ขั้นนี้
1. ยอมรับว่าไม้บรรทัดเก่ามันผิด
Cole บอกว่า ขั้นแรกไม่ใช่การพยายามเก่งขึ้น แต่คือการกล้าพูดว่า “ไม้บรรทัดที่ฉันใช้วัดตัวเองมาตลอด มันไม่ใช่ของฉัน”
ผู้นำที่ฟังเก่ง ไม่ต้องพยายามเป็นผู้นำที่พูดเก่ง
ผู้นำที่คิดลึก ไม่ต้องพยายามเป็นผู้นำที่คิดเร็ว
ผู้นำที่เงียบ ไม่ต้องพยายามเป็นผู้นำที่เสียงดัง
ไม้บรรทัดเก่าบอกว่าแบบนั้นคือจุดอ่อน แต่จริงๆ แล้วมันคือจุดแข็งที่ยังไม่ถูกยอมรับ
2. กล้าให้คนรอบข้างเห็นตัวจริง
Cole พูดไว้ว่า เราจะไม่มีวันรู้ว่าเรามีศักยภาพแค่ไหน ถ้าเรายังแกล้งเป็นคนอื่นอยู่
เพราะตอนที่เราแกล้ง เรากำลังเอาศักยภาพของคนอื่นมาลองใช้ ไม่ใช่ศักยภาพของตัวเอง
ผู้นำที่แท้จริงจึงกล้าบอกทีมว่า “อันนี้ผมไม่รู้ ช่วยคิดหน่อย”
ประโยคสั้นๆ นี้แหละ คือการเปิดประตูให้ศักยภาพที่แท้จริงได้ออกมาทำงาน
3. เริ่มสร้างเส้นทางของตัวเอง จากจุดที่ยืนอยู่
พอเรายอมรับศักยภาพของตัวเองได้ เราจะไม่ต้องรอให้ใครมาอนุญาตอีก
Cole บอกว่า เส้นทางของตัวเอง ไม่ได้เริ่มจากการลาออกครั้งใหญ่ หรือการเปลี่ยนชีวิตครั้งใหญ่
แต่เริ่มจากการตัดสินใจเล็กๆ ว่า “วันนี้ ฉันจะทำแบบที่เป็นฉันจริงๆ 1 อย่าง”
วันนี้จะฟังโดยไม่รีบโต้กลับ
วันนี้จะพูดความจริงที่ตัวเองเชื่อ แม้จะเสียงเบา
วันนี้จะไม่แกล้งทำให้ทุกคนมีความสุข
การตัดสินใจเล็กๆ แบบนี้ซ้ำๆ คือการสร้างเส้นทางของตัวเอง
สรุปเป็นภาษาของคุณ
การเรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่การค้นพบว่าเราเป็นใคร แต่คือการยอมรับว่า เรามีความสามารถและศักยภาพมากกว่าที่เราคิดมาตลอด
และบางครั้ง การยอมรับนั้น ต้องการแค่เสียงของคนรอบข้างคนหนึ่งที่บอกว่า “เธอไม่ต้องเดินตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ก็ได้”
ผู้นำที่แท้จริง คือคนรอบข้างคนนั้น
เขาคือคนที่ทำให้แม่ทัพแต่ละคนกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง กล้าที่จะสร้างเส้นทางของตัวเอง และสุดท้ายก็กลายเป็นคนที่เก่งกว่าที่ตัวเองเคยคิดไว้
การใช้ชีวิตที่ดีไม่ได้ขึ้นอยู่แค่การมีความคิดหรือความเชื่อที่ดีเท่านั้น แต่การประพฤติปฏิบัติตัวในชีวิตประจำวันต้องสอดคล้องกับสิ่งที่เราเชื่อและตรวจสอบมันบ่อยๆ ด้วย
การใช้ชีวิตที่ดี ไม่ได้ขึ้นอยู่แค่การมีความคิดหรือความเชื่อที่ดีเท่านั้น
เพราะความคิดที่ดี ถ้าไม่ถูกใช้ในชีวิตประจำวัน มันก็เป็นแค่ ความคิดที่ดีที่เอาไว้โชว์
ผู้นำที่แท้จริงที่คุณสังเกตมาตั้งแต่ตอนแรก จึงไม่ได้วัดกันที่ว่า เขามีความคิดที่ดีแค่ไหน แต่วัดกันที่ว่า ในชีวิตประจำวัน เขาประพฤติตัวสอดคล้องกับสิ่งที่เขาเชื่อหรือเปล่า
ทำไมความคิดที่ดีถึงไม่พอ?
เพราะสมองของเราฉลาดมากในการหลอกตัวเอง
เราสามารถเชื่อว่า “ฉันเป็นผู้นำที่ฟังเก่ง” ในขณะที่ในห้องประชุมจริงๆ เราตัดบทลูกน้องทุก 2 นาที
เราสามารถเชื่อว่า “ฉันเป็นคนที่ไม่ต้องทำให้ทุกคนมีความสุข” ในขณะที่ในชีวิตจริง เรากำลังพยายามเอาใจทุกคนจนตัวเองเหนื่อย
Cole เรียกสิ่งนี้ว่า Gap ระหว่าง Belief กับ Behavior — ช่องว่างระหว่างสิ่งที่เราเชื่อ กับสิ่งที่เราทำ
ช่องว่างนี้แหละ คือที่มาของการแกล้งเป็นคนอื่น
เราแกล้งไม่ได้เพราะเราโกหกคนอื่น แต่เพราะเราโกหกตัวเองว่า “ฉันเป็นแบบนั้นแล้ว” ทั้งที่พฤติกรรมประจำวันของเรายังเป็นอีกแบบหนึ่งอยู่เลย
แล้วผู้นำที่แท้จริง ตรวจสอบตัวเองอย่างไร?
ผู้นำที่คุณเขียนถึง — ที่ฟัง ถาม ประเมิน รวบรวม แล้วค่อยตัดสินใจ — เขาไม่ได้ทำแบบนั้นแค่ในห้องประชุมใหญ่ แต่เขาทำแบบนั้น ในชีวิตประจำวัน
เขาตรวจสอบตัวเองด้วย 3 คำถามง่ายๆ ที่ Cole ใช้เหมือนกัน:
1. วันนี้ ฉันทำสอดคล้องกับสิ่งที่ฉันเชื่อหรือเปล่า?
ถ้าฉันเชื่อว่าผู้นำที่ดีต้องฟัง — วันนี้ฉันฟังจนจบหรือเปล่า? หรือฉันรีบโต้กลับ?
ถ้าฉันเชื่อว่าฉันไม่ต้องทำให้ทุกคนมีความสุข — วันนี้ฉันตัดสินใจจากความถูกต้อง หรือตัดสินใจจากความกลัวว่าจะมีคนไม่ชอบรึเปล่า?
คำถามนี้ไม่ต้องการคำตอบที่สมบูรณ์แบบ แต่ต้องการ ความซื่อสัตย์
2. ถ้ามีคนมาดูชีวิตประจำวันของฉัน เขาจะเดาได้ไหมว่าฉันเชื่ออะไร?
นี่คือคำถามที่คมที่สุดของ Cole
ถ้ามีคนมาดูชีวิตประจำวันของเรา โดยไม่รู้ว่าเราเชื่ออะไร เขาจะเดาความเชื่อของเราออกไหม?
ถ้าเราเชื่อว่า “การเติบโตสำคัญกว่าการเอาชนะ” แต่ชีวิตประจำวันของเราคือการพยายามเอาชนะทุกคนในทุกเรื่อง — คนที่มาดูจะเดาไม่ออกเลยว่าเราเชื่อแบบนั้น
ผู้นำที่แท้จริง จึงไม่ต้องประกาศความเชื่อของตัวเองเป็นสัจธรรม เพราะชีวิตประจำวันของเขาประกาศแทนเขาแล้ว
เขาเงียบ แต่เขาฟัง
เขาไม่เสียงดัง แต่เขาตัดสินใจรอบด้าน
เขาไม่พยายามทำให้ทุกคนมีความสุข แต่เขาทำให้ทุกคนเติบโต
คนรอบตัวเห็นพฤติกรรมของเขา แล้วรู้เลยว่าเขาเชื่ออะไร โดยไม่ต้องให้เขาพูด
3. ความเชื่อของฉัน ยังจริงอยู่ไหม?
นี่คือส่วนที่คุณเขียนว่า “ตรวจสอบมันบ่อยๆ”
ผู้นำที่แท้จริงไม่ได้ยึดความเชื่อไว้แบบตายตัว เขาเอาความเชื่อของตัวเองมาตรวจสอบบ่อยๆ แบบนักวิทยาศาสตร์ที่ Adam Grant พูดถึง
ความเชื่อที่เคยถูกเมื่อ 5 ปีที่แล้ว อาจจะไม่ถูกแล้วในวันนี้
ความเชื่อที่เคยใช้ได้กับทีมเล็กๆ อาจจะใช้ไม่ได้กับทีมใหญ่ๆ
Cole บอกว่า การตรวจสอบความเชื่อบ่อยๆ ไม่ใช่ความลังเล แต่คือ ความรับผิดชอบ
รับผิดชอบต่อตัวเองว่า ฉันจะไม่ปล่อยให้ความเชื่อเก่าๆ มาทำร้ายการตัดสินใจในปัจจุบัน
ชีวิตที่ดี จึงไม่ใช่การมีความเชื่อที่ดี
แต่คือการมี วงจร แบบนี้ครับ:
เชื่อ -> ทำ -> ตรวจสอบ -> ปรับความเชื่อ -> ทำใหม่
ผู้นำที่แกล้ง จะหยุดอยู่แค่ขั้นแรก คือเชื่อว่าตัวเองดีแล้ว แล้วก็หยุดตรวจสอบ
ผู้นำที่แท้จริง จะวนอยู่ในวงจรนี้ทุกวัน
วันนี้ฟังได้ดีกว่าเมื่อวานไหม?
วันนี้ตัดสินใจได้รอบด้านกว่าเมื่อวานไหม?
วันนี้เป็นตัวของตัวเองได้มากกว่าเมื่อวานไหม?
นี่คือการฝึกฝนแบบ John Wooden ที่เราคุยกัน — ไม่ใช่การฝึกเพื่อเอาชนะคนอื่น แต่คือการฝึกเพื่อให้ตัวเองในวันนี้ ดีกว่าตัวเองในเมื่อวานนิดเดียว
และพอทำแบบนี้ทุกวัน ชีวิตประจำวันจะค่อยๆ สอดคล้องกับความเชื่อ จนสุดท้ายไม่ต้องแกล้งอีกต่อไป
การใช้ชีวิตที่ดี ไม่ได้วัดกันที่ว่า คุณมีความเชื่อที่ดีแค่ไหน แต่วัดกันที่ว่า ในชีวิตประจำวันของคุณ มีร่องรอยของความเชื่อนั้นอยู่มากแค่ไหน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น