ปรัชญาปารามิตาหฤทัยสูตร

ปรัชญาปารามิตาหฤทัยสูตร

ที่มารูปภาพ : http://www.budpage.com/webboard/images/2082.jpg

อริยาวโลกิเตศวาโร โพธิสัตตโว คัมภีรํ ปรัชญาปารมิตา จารยํ จารมโน วยาวโลกยาติ สมา ปัญจะ สกันธัส (ขันธะ) ตัมส จะ สว ภว ศุนยํ

-พระอวโลติเกศวรโพธิสัตว์ เมื่อปฏิบัติซึ้งในปรัชญาปารามิตาเพ่งเห็นขันธ์ 5 เป็นความว่างเปล่า จึงข้ามพ้นทุกข์

ปัศยาติ สมา อิหา ศารีปุตระ รูปํ ศุนยตา วะ รูปํ รูปํ นะ ปฤถัก
ศุนยตา ศุนยตายะ นะ ปฤทัก รูปํ ยัท รูปํ สะ ศุนยตา ยะ ศูนยตายะ สะ รูปํ
เอวัม เอวะ เวทนท สังชญา (สัญญา) สังสการา (สังขาร) วิชญานัม (วิญญาณ)

-รูป คือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือรูป รูปไม่อื่นไปจากความว่างเปล่า ความว่างเปล่าไม่อื่นไปจากรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณก็ว่างเปล่า

อิหา ศารีปุตระ สารวะ ธารมะ ศุนยตา ลักษณะ อนุตปัณณะ อนิรุทธะ อวิมาละ อนูนะ อปาฤปูฤณะ ตัสมา ศารีปุตร ศุนยตายํ

-โอ สารีบุตร ธรรมทั้งปวงว่างเปล่า ไม่มีรูป ไม่เกิด ไม่ดับ ไม่มัวหมอง ไม่ผ่องแผ้ว ไม่เพิ่ม ไม่ลด ในความว่างเปล่าไม่มีรูป

นะ รูปํ นะ เวทานา นะ สังชญา นะ สังสการ นะ วิญญาณ
นะ จักษุ โสรตัม นะ ฆราน ชิว กาย มน
นะ รูป ศัพท คันธ รส ศปิสตาวยา ธารมา
นะ จักษุ ธาตุ ยะ วัน นะ มโน วิชญาณัม ธาตุ

-ไม่มีเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ไม่มีตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ไม่มีรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ธรรมารมณ์ ไม่มีจักษุธาตุ ไม่มีมโนธาตุ

นะ วิทยา นะ วิทยา กศโย
ยะ วัน ชรามรณัม นะ ชรามรณัม กศโย
นะ ทุกข สมุทย นิโรธ มฤคาชณ
นะ ชญานัม นะ ปราปติ นะ ภิศมายะ ตัสมา นะ ปราปติ

-ไม่มีทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ไม่มีฌาน ไม่มีการบรรลุ เพราะไม่มีอะไรให้บรรลุ

ตวัท โพธิสัตตวะ ปรัชญาปารมิตา อศฤตยา วิหาระ ตยา จิตตา วรโน
นะ สิทธิตวัท อตรัสโต วิปา ฤยส ติ กรานโต
นิ สถา นิรวานะ ตยา ธยา วยาว สถิตา
สาระ พุทธา ปรัชญาปารมิตัม อศฤตยา
อนุตตรํ สัมยักสัมโพธิง อภิสัมพุทธา

-พระ โพธิสัตว์ ด้วยเหตุดำเนินตาม ปรัชญาปารามิตา จิตย่อมไม่สับสนมืดมัว เพราะจิตไม่สับสนมืดมัว จึงไม่มีความกลัว อยู่เหนือความ หลอกลวง มีพระนิพพานเป็นที่สุด
พระพุทธเจ้าทั้ง 3 กาลด้วยเหตุดำเนินตาม ปรัชญาปารามิตา จึงได้บรรลุอนุตรสัมมาสัมโพธิญาน

ตา สมา ชญตา วยัม ปรัชญาปารมิตา มหามันตรัม มหาวิทยามันตรัม
อนุตตรมันตรัม อสมสมา มันตรัม
สารว ทุกขา ปรสามานัม สัตยํ อมิตยัทวัท
ปรัชญาปารมิตายัม อุทโท มันตรา ตัทยาถา

-จึง ทราบว่า ปรัชญาปารามิตาเป็นมหาศักดาธารณี เป็นมหาวิทยาธารณี เป็นอนุตรธารณี เป็นอสมธารณี สามารถดับสรรพทุกข์ สัจจะธรรมไม่ผิดพลาด ฉะนั้นจึงประกาศ ปรัชญาปารามิตาธารณีดังนี้

คะเต คะเต ปาระคะเต ปาระสังคะเต โพธิ สวาหา
-ไป ไป ไปสู่ฝั่งโน้น ฝั่งแห่งพุทธะ สวาหา

นำมาจาก คุณ ศดานัน http://www.palungjit.com/board/showthread.php?t=3650
ขอบพระคุณคับ

เนื้อเพลงครับ

OM NAMO BHAGAVATYAI ARYA-PRAJNAPARAMITAYAI

ARYA VALOKITESHVARO BODHISATTVO GAMBHIRAM
PRAJNAPARAMITA CHARYAM CHARAMANO
VYAVALOKAYATI SMA PANCHA SKANDHAS TAMSH CHA
SVABHAVA SHUNYAN PASHYATI SMA

IHA SHARIPUTRA RUPAM SHUNYATA SHUNYATA EVA RUPAM
RUPAN NA PRITHAK SHUNYATA
SHUNYATAYA NA PRITHAK RUPAM
YAD RUPAM SA SHUNYATA
YA SHUNYATA TAD RUPAM
EVAM EVA VEDANA SAMJNA SAMSKARA VIJNANAM

IHA SHARIPUTRA SARVA DHARMA SHUNYATA LAKSHANA
ANUTPANNA ANIRUDDHA AMALA AVIMALA ANUNA APARIPURNAH
TASMAT SHARIPUTRA SHUNYATAYAM NA RUPAM
NA VEDANA NA SAMJNA NA SAMSKARA NA VIJNANAM
NA CHAKSHU SHROTRA GHRANA JIHVA KAYA MANAMSI
NA RUPA SHABDA GANDHA RASA SPRASHTAVYA DHARMAH
NA CHAKSHUR DHATUR YAVAN NA MANO VIJNANAM DHATUH
NA AVIDYA NA AVIDYA KSHAYO YAVAN JARA MARANAM
NA JARA MARANA KSHAYO NA DUHKHA SAMUDAYA NIRODHA MARGA
NA JNANAM NA PRAPTIR NA BHISMAYA TASMAI NA APRAPTIH

TASMAT SHARIPUTRA APRAPTIVAD BODHISATTVO
PRAJNAPARAMITAM ASHRITYA
VIHARATYA CHITTA VARANAH
CHITTA AVARANA NASTITVAD ATRASTO

VIPARYASA ATIKRANTO NISHTHA NIRVANA PRAPTAH

TRYADHVA VYAVASTHITAH SARVA BUDDHAH
PRAJNAPARAMITAM ASHRITYA ANUTTARAM
SAMYAK SAMBODHIM ABDHISAMBUDDHAH

TASMAT JNATAVYAM PRAJNAPARAMITA MAHA MANTRO
MAHA VIDYA MANTRO 'NUTTARA MANTRO SAMASAMA MANTRAH
SARVA DUHKHA PRASHAMANAH SATYAM AMITHYATVAT
PRAJNAPARAMITAYAM UKTO MANTRAH TADYATHA
GATE GATE PARAGATE PARASAMGATE BODHI SVAHA

ITY ARYA PRAJNAPARAMITA HRIDAYAM SAMAPTAM

กลวิธีหลีหญิง

ฉบับที่ 43 พฤศจิกายน 2533 "เปิดกระป๋อง" โน้ตน่ามึน (หลานเจ๊นี้ขายผลไม้)

ของอย่างนี้ไม่ต้องสอน มันเป็นเอง กระทำสืบต่อกันมาเองอย่างสมัครใจ หาได้มีพ.ร.บ. กฎหมายควบคุม แต่อย่างใดไม่ เป็นกิจกรรมระทึกใจ ที่จะมาปรากฏให้เห็นในช่วงชีวิตของเราบางตอน มีผลทำให้ชีวิตในช่วงนั้น กระชุ่มกระชวยด้วยความระทึกใจ ใครขี้หลีหน่อย ก็ระทึกใจบ่อยหน่อย เป็นธรรมดา ไม่ว่ากันอยู่แล้ว หลีหญิง ไม่ได้มีอะไรมหัศจรรย์มากไปกว่าการแสดงวีรกรรม, อำ, พราง เพื่อหวังผลให้เพศตรงข้ามสนใจ และเปิดประตูรับเราเข้าไป ในจินตนาการของหล่อน จินตนาการแห่งรักอันหอมหวาน... ซ่อนเปรี้ยว จุดเริ่มต้นที่จะทำให้หญิงเกิดความสนใจชาย จนเกิดเป็นความรักนั้น มีรูปแบบแตกต่าง ตามลักษณะประชากร และสภาวะเศรษฐกิจ หลายร้อยวิธี มีเพียบ นับกันไม่ไหว แต่ที่นิยมปฏิบัติกันทั่ว ก็มีไ่ม่เท่าไหร่หรอก ส่วนใหญ่ก็เป็นไอ้วิธีที่สาวแก่แม่ยาย หลายรุ่นหลายสมัย ต่างคุ้นเคยและสนิทสนมเป็นอันดีแล้ว เข้าทำนอง เห็นหน้าก็รู้ชื่อพ่อนั้นเลย และต่อไปนี้ คือการหลีหญิง ที่เราจะเห็นได้บ่อยครั้ง ตามสถานที่ราชการหรือเอกชนทั่วไป ดาดดื่นไปหมด

แซว

อันนี้ยอดฮิต เป็นการเรียกร้องความสนใจจากหญิง โดยอาศัยอวัยวะปากเป็นแกนนำ นิยมทำกันเป็นหมู่คณะ นัยว่าเพื่อก่อให้เกิด ความสามัคคีและอุ่นใจ และสามารถช่วยกันสร้างสรรค์คำใหม่ๆ ขึ้นมาแซวต่อได้ โดยไม่มีการติดขัด ผู้ถูกแซวจะมีอาการหน้าแดง หูแดง เสียจังหวะการเดิน เรียนไม่เก่ง ชอบกินไก่เป็นๆ ถ้าอาการหนักกว่านี้ ควรล้างคอให้อาเจียน แล้วปรึกษาแพทย์ สำหรับผู้แซวเอง ทันตแพทย์ลงความเห็นแล้วว่า วิธีนี้ไม่มีผลต่อรำมะนาดที่เหงือกแต่อย่างใด เว้นแต่จะถูกแฟนของหญิงผู้นั้น ชกสวิงเข้าที่กรามซ้าย ซึ่งอาจป้องกันได้ ด้วยการใส่ฟันยางเสียแต่เนิ่นๆ

รักแรกปะทะ

นี้ก็บ่อย หนุ่มๆ จะได้รู้จักผู้หญิงสักคน หนุ่มๆ จะถือหนังสือสัก 2-3 เล่ม ข้าวของจุกจิกอีกเล็กน้อย หนุ่มๆ เหล่านั้นจะแฝงตัวอยู่ตามมุมตึก เสาไฟฟ้า หรือร้านค้าปากซอย เพื่อรอจังหวะที่จะใช้หัวไหล่ของตนเอง ปะทะกับ หัวไหล่ของหญิงที่ตนหมายปอง ขณะเดินสวนมา เพราะการปะทะด้วยหัวไหล่นั้น จะส่งผลให้ข้าวของที่มีอยู่ในมือตัวเอง และมือเธอ หล่นกระจัดกระจายเป็นหย่อมๆ มีบ้างที่ใช้เข่า แต่นั่นนอกจากที่จะทำให้ข้าวของของเธอ หล่นไปไกลเกินเหตุแล้ว อาจมีผลให้ไขมันหน้าท้องหญิงอุดตันได้ หญิงไม่ชอบ จึงไม่สู้นิยมนัก เมื่อของหญิงตก ก็ต้องเป็นหน้าที่ของสุภาพบุรุษหนุ่ม ที่ต้องช่วยเก็บด้วยอาการกุลีกุจอ และรอจังหวะ ที่จะเก็บชิ้นสุดท้ายพร้อมกับเธอ ทำนองว่า ใจตรงกัน พร้อมกับเงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วสบตากับหญิงเบาๆ ตะลึงหน่อยก็แจ๋ว กะว่านานพอที่หญิงจะจำหน้าได้แล้ว ก็ทุเลาอาการลง ไม่นิยมยื้อ เพราะอาจสร้างความเหม็นหน้าได้

ทำการบ้านให้

ถ้าหนุ่มขึ้นมาหน่อย ก็เป็นจดรายงาน หรือช่วยแบ่งเบาภาระของหญิงจากการเรียน การงาน เป็นความเสียสละขั้นต้น ที่จะทำให้หญิงรู้สึกสงสาร เห็นใจในความเหนื่อยยากของหนุ่มๆ ระยะนี้หนุ่มจะมีพลังงาน เสียสละมาก เพื่อต้องการพิสูจน์ให้รู้ว่า เพื่อเธอฉันทนได้ ผู้หญิงที่รู้แกวก่อน ก็จะสามารถใช้ประโยชน์จากหนุ่มๆ ในช่วงนี้อย่างเต็มที่ ถ้าเป็นชาวนา ก็เรียกว่าเป็น ฤดูเก็บเกี่ยวผลผลิต จะได้มากน้อย ก็แล้วแต่ความปรารถนาเถิด

นัดพบ

ตื่นเต้นมากก... เป็นก้าวแรกของชายที่จะได้รู้จักหญิง มักนิยมนัดพบในเทศกาลวันเกิด หรือปาร์ตี้ เพราะเป็นงานที่เปิดเผย หญิงสามารถจะมาร่วมในงานได้โดยสะดวก โดยไม่มีอุปสรรคจากบิดาหรือมารดา การนัดพบเช่นนี้ จะก่อให้เกิดการพูดคุย หยอกเอิน เมื่อหยอกเอินบ่อย ตัวมิตรภาพที่หลบซ่อนอยู่แถวๆ ไรฟัน ก็จะโผล่ออกมาให้ชายทำความคุ้นเคย

เลี้ยงหนัง

อันนี้ของชัวร์ สูตรสำเร็จอีกอย่างหนึ่งคือเลี้ยงหนัง สาวๆ ส่วนมากจะถูกหนุ่มๆ เชื้อเชิญให้ไปชมภาพยนตร์ ที่มีเรื่องราวคล้ายกับ ชีวิตของเขาเอง จะใช้หนังเป็นตัวแทนความในใจ ว่างั้นเถอะ ถ้าเค้าคนนั้นเป็นหนุ่มร.ด. คุณก็ได้ดูหนังบู๊ แต่ถ้าเป็นหนุ่มหัวงู สาวๆ ก็ได้ดูหนังประเภท เก้านรก หมวยยกล้อ ตี๋โลกีย์เข้ม หรือตี๋โลกีย์เข้มตลอด ตามลำดับ

ขอรูป

เป็นที่พึ่งทางใจของหนุ่มๆ ชนิดนึง ไกลกันหรือยามคิดถึงแล้วนึกหน้าไม่ออก คิดถึงทีไร หน้าสันติสุขลอยมาทุกที รูปหญิงเป็นสิ่งเชิดหน้าชูตาในหมู่เพื่อนฝูงอย่างหนึ่ง คล้ายๆ กับการันตีว่า "หญิงมีใจ" กะกูนะครับ โดยเฉพาะรูปที่มีกลอนเปล่าหรือความในใจอยู่เบื้องหลัง จะเด็ดสุด หนุ่มๆ มักจะพกพาไว้ที่กระเป๋าสตางค์ หรือขยายติดตามห้องนอน แต่ถ้าหญิงให้รูปติดบัตรประชาชนมา หนุ่มๆ ก็จะเปลี่ยนไปเก็บไว้ บนหิ้งพระประจำบ้านแทน

ให้ดอกไม้

ดอกไม้เป็นตัวแทนแห่งความสดชื่น ยิ่งวันวาเลนไทน์ด้วยแล้ว ดอกไม้ดูจะมีค่าและมีความหมายเกินดอกไม้ไปมาก ยิ่งเป็นดอกกุหลาบด้วยแล้ว ยิ่งไปกันใหญ่ หนุ่มต่างก็รอกวันนี้ด้วยใจจ่อ เพราะการมอบดอกไม้ ภายในวันนี้ ก็เป็นการบอกความประสงค์ในใจ ที่จะลำบากมาก ถ้าจะให้เอ่ยออกมาเป็นภาษามนุษย์ เป็นการบอกความรู้สึก ผ่านดอกไม้ใบหญ้า ถึงตอนให้ชายไม่ได้รู้สึกอะไรเลยก็ตาม หญิงผู้รับก็จะเอาไปตีความเองจนได้แหละ ให้กุหลาบดอกเดียว ก็อาจคิดว่า ชายรักเดียวใจเดียว ให้ดอกเยอบีร่า ก็ชอบไปใหญ่ คิดว่าชมในความร่าเริงไปโน่น แล้วแต่จิตใครจะหลอนกว่า ดอกไม้จึงเป็นการตอบแทนค่าที่เข้าท่ามากในความรู้สึกของผู้ชาย ไม่รู้ว่าใครเป็นต้นคิด มันเก่งจริงๆ

ไปส่งบ้าน

อันนี้ยอดนิยม ถ้าเริ่มรู้จักหรือจีบระยะต้น ฝ่ายชายจะชอบไปส่งฝ่ายหญิงที่บ้าน ไม่รู้ทำไม เค้ากลับเองมาตั้งแต่เด็กแล้ว อยู่ๆ ไปส่งเค้าเฉยเลย ประเภทตอนไปส่งก็ไม่รู้จักทางก็มี พาเค้าหลงหายสาบสูญไปก็เยอะ การนำหญิงไปส่ง มีหลายคอเลคชั่น ตามแต่สภาพครอบครัวของหนุ่มจะอำนวย จะถึงบ้านด้วยนิสสันหรือเฟสสัน ก็แล้วแต่บุญบารมีที่สตรีสร้างมา บางรายไม่เพียงแต่ส่งกลับบ้าน ส่งเรียนเลยก็มี ส่งเสียกันตั้งแต่อนุบาล จนเค้ามีลูกมีเต้าไปกับคนอื่นแล้ว ก็ยังไม่หยุด อ้างว่าเป็นคนขี้ลืม ระยะนี้ ชายหนุ่มเค้าจะมีความรู้สึกว่า ตนเองเสมือนเทพารักษ์ ที่จะต้องมีหน้าที่ คอยปกปักรักษาลูกสาวชาวบ้านให้พ้นภัย อีกทั้งยังได้ประกาศความเป็นเจ้าของโดยอ้อมอีกด้วย ลีลาที่ผ่านตาไปนี้ ยังมีให้ดูอยู่เสมอๆ มาเถอะครับ คุณผู้ชาย มาสร้างสรรค์รูปแบบใหม่ๆ ยิ่งๆ ขึ้นไป เอาให้ชนิดหญิงไม่ทันรู้ตัว กว่าจะไหวตัวว่าถูกหลี ก็มีลูกคนที่สี่ให้อุ้มแล้ว มาเถอะครับ อย่ากระดาก ค่อยๆ เริ่มจากวิธีง่ายๆไปก่อนก็ได้ อาทิ หลีแบบชวนไปทำบุญ หลีแบบเผาที่ทำงาน หรือขับรถชนก็ว่าไป หรือถ้าใครมีเด็ดกว่านี้ ก็รีบๆ เอาออกมาใช้เถอะครับ จะได้เป็นทางเดินสู่มิติใหม่ ก่อให้เกิดความหลากหลายในวงการ ที่แน่ๆ ก็จะได้เป็นต้นแบบให้ลูกๆ หรือผู้ใต้บังคับบัญชา ได้กระทำสืบต่อกันไป เพื่อดำรงไว้ ซึ่งเสถียรภาพของผู้ชายขี้หลีทั้งปวง กลวิธีหลีหญิง http://www.katikala.com/somethingelse/special/strategy.html

ความสุขโดยสังเกต

ตั้งใจว่าวันนี้จะออกไปเก็บ "ความสุข" กลับบ้าน

ไม่ใช่ "ความสุข" ของตัวเอง แต่เป็น "ความสุข" ของคนอื่น

เดาว่าน่าจะหลากหลาย

ระหว่าง ที่เดินอยู่บนทางเท้าในวันที่แดดร้อนระอุ ผมก็เหลือบไปเห็นเจ้าหมาน้อยสามตัวกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้พุ่มชาดัดข้างถนน นอนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ น่ารักน่าชัง หลับตาพริ้มสมเป็นวันพักผ่อน

เอ...หรือแค่ได้นอนในที่เย็นๆ ก็เป็น "ความสุข" แล้ว

พอ เดินลงเรือเพื่อล่องแม่น้ำเจ้าพระยา กะว่าจะไปลงที่ท่าเตียน ก็ได้เห็นพี่ชายคนหนึ่งกำลังนอนฟุบอยู่บนเรือตามลำพัง สงบเงียบ เพราะยังไม่มีคนลงมาในเรือ เสียงกรนเบาๆ คลอเสียงคลื่น

เอ...หรือแค่ได้พักผ่อนในที่เงียบๆ ก็เป็น "ความสุข" แล้ว

พอ เรือเริ่มเดินเครื่อง เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น พี่ชายคนเดียวกันตื่นขึ้นมา เขาจัดแจงยัดหูฟังเข้าไปในรูหูซ้ายขวาของเขา ผมเห็นเขาหลับตาพริ้ม แย้มยิ้มน้อยๆ

"ความสุข" อาจหมายถึงการได้มีโลกส่วนตัวก็เป็นได้

หลัง จากนั้น ไปอีกสองท่าเรือ มีพ่อแม่ชาวญี่ปุ่นอุ้มลูกน้อยตัวเล็กๆ ขึ้นมานั่งตรงข้ามกับผม ผมเห็นคุณพ่ออุ้มลูกตัวน้อยไปนั่งบนตักของเขา แล้วชี้ชวนให้ดูข้างทางที่เรือแล่นผ่านไป ทั้งคู่ยิ้มอย่างเพลิดเพลิน

"ความสุข" อาจหมายถึงการได้อยู่กับคนที่เรารัก

ระหว่าง กำลังจ้องมองสองพ่อลูกอยู่เพลินๆ ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากตรงกลางเรือ กลุ่มชายหนุ่มชาวอินเดียกำลังหัวเราะร่า เพราะเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มโดนน้ำในแม่น้ำสาดเข้าใส่เต็มหน้าจากแรงกระแทกของ ท้องเรือ

"ความสุข" อาจเกิดจากการได้เห็นเพื่อนเดือดร้อน (ฮ่าฮ่า)

เมื่อ ลองมองเฉไปนิดเดียว ก็ได้พบกับคุณป้าคนหนึ่งกำลังเงยหน้ารับลม ปล่อยให้สายลมลูบไล้เส้นผมให้ปลิวไสวราวกับนางแบบหนังโฆษณาแชมพู ป้าแกหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

"ความสุข" อาจเกิดจากการได้สัมผัสส่วนหนึ่งของธรรมชาติ

ผมลงจากเรือขึ้นไปที่ท่าเตียน เห็นสาวแหม่มสองคนหัวเราะคิกคักระหว่างยกกล้องถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ฟากตรงข้ามของแม่น้ำ

"ความสุข" อาจเกิดจากการได้เดินทางไปเห็นสิ่งใหม่ๆ

พอเดินออกมาจากท่าเรือ ผมเหลือบไปเห็นคุณพี่คนหนึ่งกำลังปอกสับปะรดอยู่อย่างเชี่ยวชาญ แปลกดีที่ใบหน้าเขามีรอยยิ้ม

"ความสุข" อาจเกิดจากการที่เรามีสมาธิกับอะไรสักอย่าง

พอ เดินผ่านสวนสาธารณะเล็กๆ ริมแม่น้ำ ผมหยุดนั่งมองฝรั่งชาย-หญิงคู่หนึ่งกำลังเล่นกายกรรมคู่ ทำท่าประหลาด ผู้หญิงนอนหลังชนพื้น ยกแขนขาขึ้นมารับน้ำหนักของผู้ชาย ที่ทำท่าบิดไปมาคล้ายๆ โยคะ หน้าตาพวกเขาแลดูมีความสุขมาก ผมเดาว่า พวกเขาน่าจะฝึกฝนร่วมกันมาเป็นเวลาไม่น้อย

"ความสุข" อาจเกิดจากการได้พบคนที่ไปด้วยกันได้

แถวท่าเตียน ท่าพระจันทร์ สิ่งที่พบเห็นได้เป็นประจำคือ เซียนพระ พวกเขาหยิบแว่นขยายขึ้นส่องพระและแลกเปลี่ยนคำพูดกันอย่างสนุกสนาน

"ความสุข" อาจเกิดจากการที่ได้ใช้เวลากับสิ่งที่ชอบ

ใกล้ๆ แผงพระ ยังมีแผงขาย "ความสุข" ชนิดอื่นอีกมากมาย อาทิ หนังสือเก่า ของเก่า ของเล่น อาหาร น้ำดื่ม นาฬิกาเก่า สร้อย แหวน กำไล ฯลฯ เมื่อลองคิดดูแล้ว มนุษย์เราต่างผลิตสิ่งต่างๆ เหล่านี้ขึ้นมาเพื่อตอบสนองความสุขของตัวเองทั้งนั้น

ผมเหลือบไปมองคอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำ แล้วเกิดคำถามว่า

"ความสุข" ราคาถูกหรือแพงกันแน่นะ

เมื่อ หันกลับมาก็ได้เห็นรถเข็นขายซาลาเปา ขนมจีบ ที่มีตัวหนังสือเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินไว้บนสังกะสีของตัวรถว่า "ชีวิตนี้เพื่อลูก หัวใจนี้เพื่อเธอ" โดย "หนุ่มชรา"

"ความสุข" อาจเกิดขึ้นเมื่อได้ทำเพื่อคนที่เรารัก

เมื่อเดินไปถึงท่าพระจันทร์ ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งให้หมอดูดูลายมือ แล้วไถ่ถามถึงอนาคตของตัวเอง

บางที "ความสุข" อาจจะไม่ได้อยู่ในปัจจุบันก็เป็นได้

เหลือบ มองไปอีกนิดหนึ่ง เห็นชายคนหนึ่งกำลังนั่งดูดไอติมด้วยหน้าตาจริงจังอย่างยิ่ง ท่ามกลางอากาศร้อนระอุ ดูเหมือนไอติมแท่งนั้นทำให้เขามีความสุขขึ้นมาได้พอดู

"ความสุข" อาจไม่ยากอย่างที่คิด

ที่ท่าเรือตอนขากลับ ผมเห็นศิลปินหนุ่มผมยาว แต่งตัวเซอร์ๆ ยืนพิงเสารอเรือออกจากท่า พร้อมกับใช้นิ้วสางผมหยิกๆ ของเขาเป็นระยะ

บางคนอาจมี "ความสุข" จากการได้เป็นอิสระจากกฎระเบียบมาตรฐานทั่วไปของสังคม

ที่ท่าเรือเดียวกันนั้นเอง มีพระภิกษุรูปหนึ่งนั่งนิ่งสงบรอเรือออกจากท่าอยู่เช่นกัน

ขณะที่สำหรับบางคน "ความสุข" อาจเกิดขึ้นเมื่อครองตนอยู่ในวินัย

เมื่อเรือมาจอดเทียบท่า เราทุกคนก็เดินขึ้นเรือลำเดียวกัน

ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของแต่ละคน



ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ในหนึ่งวัน ที่ผมลองเดินออกจากบ้านไปสังเกต "ความสุข" ของผู้คน และเก็บ "ความสุข" กลับมาบ้าน

นี่น่าแปลกก็คือ ขณะที่จ้องมองผู้คนเหล่านั้น ตัวผมเองก็มีความสุขไปด้วย

สุขที่ได้เรียนรู้ "ความสุข" จากคนอื่น

ผมคิดว่า วิถีทางหนึ่งที่อาจทำให้เรามีความสุขมากขึ้น คือการทำความเข้าใจว่า อะไรทำให้เรามีความสุข

เมื่อ เราพอจะรู้ว่า อะไรทำให้เรามีความสุข สถานการณ์แบบไหน ภาวะแบบไหน การทำอะไร ผู้คนแบบไหน ทำให้เรามีความสุข เราก็น่าจะพอจัดสรรชีวิตของตัวเองให้เข้าไปอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น ใกล้ผู้คนแบบนั้น หรือสิ่งๆ นั้นได้

และเราก็น่าจะมีความสุขมากขึ้นได้เช่นกัน

การที่จะทำแบบนั้นได้ เราคงต้องเริ่มจากการ "สังเกต" ความสุขของตัวเองและคนอื่น

ผม ลองใช้เวลา "สังเกตความสุข" ของตัวเองและคนอื่นมาสักระยะหนึ่ง หลายครั้งก็เขียนถึง "ความสุข" เหล่านั้นผ่านทางหน้ากระดาษของคอลัมน์นี้ วันนี้สิ่งที่เขียนไว้หนาพอที่จะรวมเป็นรูปเป็นเล่มได้แล้ว

ตามที่สัญญาไว้ครับ ผมจะมาโฆษณาหนังสือเล่มใหม่ (หุหุ)

"ความสุขโดยสังเกต" คือชื่อของมัน

เป็นการสังเกตเพื่อหานิยามของความสุขโดยสังเขป

โดยแอบหวังว่า ผู้อ่านจะมีความสุขเพิ่มขึ้นบ้างระหว่างที่ได้อ่าน

สามารถไปสังเกตหาหนังสือเล่มนี้ได้ที่ "บูธมติชน" ในงานหนังสือครับ

บางทีเราอาจไม่ต้องรู้ก็ได้ว่า "ความสุข" คืออะไร

แต่สิ่งที่น่ารู้ก็คือ "ความสุข" เกิดขึ้นจากอะไร

คล้ายๆ "ความรัก" นั่นแหละ

ไม่สำคัญว่าเรารู้ความหมายหรือไม่ แต่สำคัญว่าเรามีมันหรือเปล่า

และการเริ่มจากการมีหนังสือที่มีชื่อเกี่ยวกับ "ความสุข" ไว้กับตัว ก็ดูจะเป็นนิมิตหมายที่ดีมิใช่น้อยนะครับ

ผม จะไปแจกลายเซ็นในวันเสาร์-อาทิตย์ที่ 26-27 มีนาคม และอาทิตย์ที่ 3 เมษายน ที่บูธมติชน เวลาสี่โมงเย็นถึงห้าโมงเย็นครับ ใครไปเดินงานช่วงนั้นก็แวะไปทักทาย ส่งยิ้ม ส่งป๊อกกี้ให้กันได้นะครับ

เพราะการได้พบปะผู้อ่านก็นับเป็น "ความสุข" อย่างหนึ่งของผู้เขียน

"ความสุข" ที่ "สังเกต" ได้จากรอยตีนกาข้างตาหยีๆ ที่กำลังยิ้ม

สถาปัตย์ฯ เขาสอนอะไร

สถาปัตย์สอนสั้นๆ ได้สามอย่างครับ
(ซึ่งคิดว่าจริงๆ แล้วมีเป็นร้อยๆ เลยทีเดียว)

หนึ่ง: สอนให้ฝัน
ผมยังจำข้อสอบข้อหนึ่งสมัยที่ผมสอบเข้าคณะสถาปัตย์ได้
เขาให้เนื้อเพลง 'เรือนแพ' มา แล้วให้นักเรียนอ่านเนื้อเพลงทั้งหมด
แล้ว 'วาดภาพ' ในเพลงที่เห็น เป็นการทดสอบจินตนาการ
หลังจากสอบเข้าไปได้เรียนในคณะนี้เราก็ยังต้องใช้จินตนาการอยู่ตลอดเวลา
ทุกครั้งเราต้องเริ่มต้นจากกระดาษเปล่า จากความไม่มีอะไรเสมอ
แล้วทุกคนก็ต้องสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ขึ้นมาจากความว่างเปล่า
และสิ่งต่างๆ นั้นก็ต้องเป็น 'แบบ' ใหม่ที่ไม่ได้ลอกเลียนใครที่ไหนมา
ซึ่งแน่นอนว่าเราต้องจินตนาการถึงสิ่งนั้นก่อนที่จะลงมือเขียน (วาด) มันลงไป
ในความว่างเปล่า ทุกโครงการจึงเริ่มต้นด้วยความว่างเปล่า
และจบลงด้วยความฝันที่เป็นตัวเป็นตนบนหน้ากระดาษ
ความสำคัญของความฝันทั้งหลายก็คือ มันไม่มีคำตอบที่ถูกเตรียมไว้รอตรวจ
เราจึงฝันไปได้มากมาย และยังได้เห็นความฝันจากจินตนาการของเพื่อนของเราด้วย
โจทย์เดียวกันจึงมีผลลัพธ์ออกมาได้แตกต่างหลากหลายถึงสองร้อยแบบ
(เท่าจำนวนเพื่อนในชั้นปีเดียวกันสองร้อยคน) ไม่เพียงนักเรียนสถาปัตย์ที่สนุก
ผมว่าอาจารย์คณะนี้ก็น่าสนุกตอนตรวจแบบ เพราะคำตอบนั้นไม่เคยซ้ำกันเลย
'เรือนแพ' ที่ถูกฝันขึ้นจากเพลงเดียวกันจึงมี 'เรือนแพ' ในฝันนับพันๆ เรือน

สอง: สอนให้คิด
สถาปัตย์สอนให้ออกแบบ และหนึ่งมุมของการออกแบบคือการแก้ปัญหา
สถาปัตย์ไม่ได้สอนให้สื่ออารมณ์ข้างในของผู้ออกแบบออกมาเหมือนศิลปิน
ถ้ากำลังโกรธ เราคงไม่สามารถตวัดเส้นฉวัดเฉวียนรุนแรงให้เป็นรูปตึกได้
เพราะมันมีสิ่งที่ต้องคิดคำนึงถึงมากมายในการลากเส้นแต่ละเส้น
การออกแบบเป็นการคิดถึงผู้ใช้งานมากกว่าตัวเอง นักออกแบบที่ดีคือคนที่
สามารถผสมการใช้งานที่ดีเข้ากับสไตล์หรือลายเซ็นหรือความเป็นตัวเอง
หากทั้งสองสิ่งสมดุล ผลลัพธ์น่าจะเป็นอาคาร, ผลิตภัณฑ์ หรือผลงานที่ลงตัว

การสอนให้คิดนั้นเป็นการกระตุ้นให้คิดสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ เสมอ
เพราะทุกวันย่อมมีปัญหาใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาให้ออกแบบ
นักออกแบบที่ดีจึงเป็นนักสังเกตที่ดีด้วย ต้องสังเกตเพื่อที่จะมองหาข้อดีข้อเสีย
มาใช้ในการออกแบบของตัวเอง ซึ่งการสังเกตก็คือการมองผู้ใช้งาน
ลองดูว่าเขามีปัญหาอะไรไหม เขาสุขใจกับอะไรบ้าง

แถมการถูกบังคับให้คิดแทบทุกวันนั้นก็ยังทำให้นักเรียนสถาปัตย์
สนใจความคิดของคนอื่น ต้องไปตามหาความคิดคนอื่นมาอ่าน
เพื่อนำมาบันดาลใจตัวเองในการสร้างงานออกแบบ เพราะก่อนที่จะคิด
เราก็ต้องมี 'แนวความคิด' หรือ Concept ก่อน
ก่อนที่จะสร้างแนวความคิดของตัวเองได้ เราก็ต้องศึกษาแนวความคิดหลายๆ แบบ
ซึ่งจะว่าไปแล้ว แนวความคิดที่ใช้ในการออกแบบนั้นก็ไม่ต่างจากปรัชญา
หรือแนวความคิดต่างๆ ในสังคมซึ่งเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมและช่วงเวลานั้นๆ
ซึ่งความคิดคนเราก็เปลี่ยนไปตามยุคสมัย เมื่อได้รับแนวความคิดที่หลากหลาย
ก็ยิ่งทำให้คิดได้กว้างและสนุกขึ้น

สาม: สอนให้ทำ
สถาปัตย์บังคับให้ลงมือทำ เมื่อฝันเสร็จ เมื่อคิดแล้ว หากไม่ลงมือทำก็ไม่รู้ผลลัพธ์
ไม่มีอะไรจับต้องได้ นักเรียนสถาปัตย์จึงต้องลงมือเขียนแบบ ประกอบโมเดล
หรือสร้างตัวงานขึ้นในคอมพิวเตอร์เพื่อให้เห็นภาพว่าหน้าตาจริงๆ เมื่อใช้งานจริงๆ
จะเป็นอย่างไร มีปัญหาตรงส่วนไหนที่ต้องแก้ไขอีกหรือเปล่า ซึ่งขั้นตอนนี้นั้น
ไม่ใช่การลงมือทำเพียงครั้งเดียว การเขียนแบบต้องมีการแก้ไขแบบ ปรับปรุง พัฒนา
จนกว่าแบบจะมีช่วงโหว่น้อยที่สุด ขั้นตอนตรงนี้ยังฝึกให้เป็นคนรับฟังความคิดเห็น
ของคนอื่น เป็นคนรอบคอบ ละเอียดอ่อน และอาจจะคิดเยอะ คิดเล็กคิดน้อย (ฮ่าฮ่า)
แถมยังทำให้กลายร่างเป็นคนที่มีความอดทน สามารถแก้ไขแบบเดิมๆ ได้หลายเดือน

สุดท้าย ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ดีหรือไม่ก็ตาม แต่อย่างน้อยเรามั่นใจได้ว่า
สิ่งที่เราเคยฝันเอาไว้มันจะกลายเป็นความจริง และด้วยความที่ต้องตระหนักถึงข้อนี้
ทำให้ทุกขั้นตอนในการออกแบบ เราจะต้องตั้งใจให้ดีที่สุด เพราะเราไม่ได้กำลังฝัน
ไม่ได้กำลังสร้างสรรค์บางอย่างขึ้นในหัว ลอยๆ ล่องหนอยู่ในอากาศ แต่สุดท้ายแล้ว
ตึกหลังนี้จะมีคนเข้าไปใช้ บ้านหลังนี้จะมีคนเข้าไปอยู่ เก้าอี้ตัวนี้จะมีคนมานั่ง
โปสเตอร์แผ่นนี้จะถูกนำไปติดไว้ที่ข้างกำแพงในเมือง เราจึงต้องตั้งใจทำฝันให้สวย
เพื่อที่จะได้สร้างโลกแห่งความจริงที่สวยงามขึ้นมา

สถาปัตย์ไม่ได้สอนให้ออกแบบโลก แต่สอนให้ออกแบบสิ่งต่างๆ ที่ประกอบกันขึ้นมา
เป็นสังคม เป็นโลกที่เราอาศัยอยู่ ถ้าแต่ละหน่วยย่อยๆ ที่เราออกแบบสวยงาม
และใช้การได้ดี โลกใบนี้ก็น่าจะสวยงามและมีความสุขมากขึ้น

หากให้ตอบสั้นๆ แบบ Less is more. อาจจะพอตอบได้ว่า
"สถาปัตย์สอนให้ฝันถึงโลกใบนั้น แล้วลงมือสร้างมันให้เป็นจริงครับ"
ยิ้มกว้างๆ

เดอะมัสท์

เดอะมัสท์

Oct 9, '05 11:41 AM for everyone

Category:	Music
Genre:	Other
Artist:	กฤชยศ เลิศประไพ

กฤชยศ เลิศประไพ - เดอะมัสท์

ประมาณปลายปี 2533 มีผู้ชายคนหนึ่งนั่ง แทะเล็บรอผู้ชายอีกคนหนึ่งอยู่ในบ่ายวันเสาร์อันร้อนผ่าว ณ ซอย 39 ( สุขุมวิท)
"นั่นไง! มาแล้ว" ชายคนที่นั่งรอคิดในใจ ว่าแล้วก็พุ่งตัวเข้าไปกล่าวสวัสดีผู้ชายอีกคนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามา สิ้นสุดเสียทีการรอคอย
"สวัสดีครับพี่ดี้ พี่ไม่รู้จักผมหรอก แต่ผมรู้จักพี่ เอาเป็นว่าเห็นมีคนบอกที่นี่มีการเปิดเวิร์คช็อปเขียนเพลง ผมขอถือโอกาสเรียนด้วยคนนะครับ"
เจอรถสิบล้อไม่ติดทะเบียนชนเข้าให้ชายผู้มาใหม่ถึงกับพยักหน้าหงึกหงัก
"อ๊ะ ถ้างั้นก็ตามมา" ว่าแล้วก็กดลิฟท์ขึ้นไปชั้น 4 อันเป็นที่หมายสำคัญ ในห้องนั้นมีคนนั่งอยู่เป็นจำนวนมากทีเดียว ซัก 30 คน หญิงชายเห็นจะได้ ผู้ชายอาวุโสหันมาถามผู้ชายที่อ่อนวัยกว่า
"เราชื่ออะไรล่ะ?" "มัชครับ..มัช" ว่าแล้วผู้ชายผู้รับคำตอบกลับไปก็หันไปบอกทุกคนในห้อง "เอ้า พวกเรานี่เพื่อนใหม่จะมาเรียนด้วยชื่อมัชนะ ไงก็ทำความรู้จักกันเอาเองนะ เราไปนั่งกับเพื่อนล่ะกัน ดูเค้าก่อนนะว่าที่นี่ทำอะไรกันบ้าง"
...นั่นไม่อาจเรียกว่าเป็นกุศโลบายใดๆทั้งสิ้น เป็นเพียงลูกซื่อที่ถือดีนับตัวเองตั้งแต่นั้นมาว่าเป็นลูกศิษย์นักแต่งเพลง ที่ชื่อ "นิติพงษ์ ห่อนาค"..โอ้พระเจ้าฝันไปหรือนี่!?!

ตัดภาพกลับมาเป็นภาพสี พอกันทีภาพขาว-ดำ ผมชื่อ กฤชยศ เลิศประไพ ผู้ชายไม่เอาถ่านคนหนึ่ง ณ วันนั้น (จนถึงวันนี้ ถ่าน ยังเป็นสิ่งของชนิดเดิมชนิดนึงที่ผม ไม่เอา)
...ผมถูกเจี๊ยบ วรรธนา ขอร้องแกมบังคับ (อย่างหลังดูจะมีน้ำหนักมากกว่า) ให้ช่วยเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับ วิถีการเขียนเพลงของผม
"ใครจะไปอยากรู้ล่ะจ๊ะ?" ผมถามเธอตรงๆ ว่าแล้วเธอก็ชักแม่น้ำคงคา ยมุนา สินธุ ฮวงโห แยงซีเกียง อะเมซอน ไทกริส-ยูเฟติส ฯลฯ (อ้าว...เกิน 5 แล้วนี่หว่า) มาอ้าง.. ผมเริ่มใจอ่อน ด้วยความอ่อนใจต่อทิฐิมานะของเธอ ผมวางหูโทรศัพท์ไป นึกในใจ "เอ้ ..กูหลุดปากรับคำอะไรไปรึเปล่า? อืม ไม่น่า"
...ผมวางหูโทรศัพท์อีกครั้ง หลังจากวางหูโทรศัพท์ครั้งแรกไปได้ไม่ถึงอาทิตย์ "สงสัยต้องทำให้เค้าแล้วว่ะ"
หลังจากใส่บาตรตอนเช้า ผมเลยมานั่งจ่อมพิมพ์คอมฯง่วนอยู่นี่ไง "แล้วจะเริ่มตรงไหนล่ะเนี่ย? ..ซวยแล้น!!!"

ถ้าผมทำให้บางคน ที่อ่านข้อความมาถึงตรงนี้เริ่มไม่แน่ใจ "คุณเปลี่ยนใจยังทันครับ...เชื่อผม เพราะผมก็ไม่แน่ใจว่าจะมีอะ ไรมาสื่อสารให้คุณๆรับรู้อยู่เหมือนกัน" ส่วนคนที่ใจเร็วด่วนได้ เห็นผู้ชายของขึ้น ชอบเห็นของคนอื่นเป็นของเรา หรือเหมาว่าตัวเองเป็นประเภทคนดีผีคุ้ม คนถูกรุมก็ช่วยมุง (ฮุย! เล! ฮุย!) งั้นตามมาเราคอเดียวกัน ผมมีอะไรบางอย่างจะเล่าสู่กันฟังเล่นๆ
ผมเคยใช้ห้องน้ำสยามเซ็นเตอร์สมัยก่อนยังไม่ไฟไหม้ และปรับปรุงโฉมใหม่ซะเรี่ยมจนแทบจำไม่ได้เป็นที่เขียนเพลงๆนึง ผมมีเวลา 2 อาทิตย์ในการรับผิดชอบดูแลเพลงเพลงนั้นให้เสร็จเรียบร้อยแต่คนที่ทำทำนองใช้ เวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์กับอีก 5 วันไปซะแล้ว เมโลดี้ก็แปร่งๆ หม่นๆ ถ้าจะใส่คำ ก็จะได้ก็ประมาณ "ควรมิควร จะดีมั๊ยหนอ? พอมั๊ยพอ? จะรอเค้ามั๊ย?" สุดท้ายท่ามกลางอวลกลิ่นไม้นานาพรรณผมก็ได้กองทิชชู่ 1 ขยุ่มมาเรียบเรียงใส่กระดาษส่งเป็นงาน ภายในเย็นวันนั้น "ผ่าน" วู่!....ผมเป่าปากอย่างโล่งใจ ผมได้เสาวลักษณ์ ลีละบุตรมาร้องเพลงนี้ให้ เพลงที่ว่าคือเพลงละครเรื่อง "ล่า"

วิยะดา โกมารกุล ณ นคร ผมชอบเสียงเธอจัง ฝันไว้เล่นๆว่า ถ้ามีโอกาสอยากเขียนเพลงให้เธอร้องซักเพลง แล้วโอกาสผมก็มาถึง "เติมฝัน" เพลงละครอีกเรื่องหนึ่งจากเรื่อง "เคหาสน์ดาว" ทำให้ฝันของผมเป็นจริง
"เพลงนี้ขึ้นเหมือนเพลงพี่ที่ร้องเมื่อวานเลย" ธงไชย แมคอินไตย กล่าวหลังจากที่ชะโงกหน้ามาดูกระดาษที่ผมเขียนและนั่งกินอาหารบนโต๊ะเดียว กับที่ผมกำลังง่วนเขียนท่อนพิเศษของเพลง "รักเธอคนเดียว"ของ แอน นันทนา บุญ-หลง อยู่ เพราะระหว่างนั้นชั้นบน พี่เต๋อ กับ ปอนด์ กำลังคุมแอนร้องเนื้อเพลงเท่าที่มีอยู่ ผมคงมีเวลาไม่มากนักที่เขีนท่อนที่เหลือให้เสร็จ เพื่อขึ้นไปส่งให้ทันเวลา ก่อนที่จะทำการร้องท่อนที่ว่า

ผมรู้ว่าพี่เบิร์ดคงหมายถึงเพลงเธอผู้ไม่แพ้ เพราะขึ้นด้วยคำว่า ..ในชีวิต..เหมือนกัน เหมือนฟ้าแกล้งพี่เบิร์ดชวนผมคุยกินข้าวตามอัธยาศัยที่ดีของแก แต่หารู้ไม่ ว่าตอนนั้นผมต้องการสมาธิแบบสุดชีวิตเพราะไฟกำลังลนก้นผมจนร้อนระอุเต็มที่ แล้ว ผมแทบจะกล่าวกับพี่เบิร์ดในตอนนั้นว่า "พี่ครับ พี่เดินไปเลยครับพี่ซอยสุทธิพรเนี่ย ทั้งซอยเค้าอยากรู้จัก อยากคุยกับพี่กันทุกคนเลยอ่ะ ..แต่ไม่ใช่ผมตอนนี้ครับ!!!" เวลาได้ทำหน้าที่ของมัน เพลงนั้นเสร็จทันการณ์ ผมนึกขำตัวเอง ระคนผิดในใจ "พี่เบิร์ดครับ ผมขอโทษที่คิดไม่ค่อยดีกับพี่ในตอนนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
ถ้าโลกเบี้ยวมีเพลงแบบ "ให้เธอ" ของพี่โต๊ะจะเป็นยังไง? อืมม คิดไปคิดมาผมก็ลองจับกีต้าร์ขึ้นมา ฮึมๆ ฮัมๆ ทำนองเล่นๆ ด้วยคอร์ดง่ายๆไม่กี่คอร์ด มันเริ่มจากประโยค "ก็ยังรักคนๆหนึ่ง และก็ก็ยังซึ้งกับคนๆ นั้น.." ผมมักจะได้ยินอยู่เสมอๆ ว่าเพลงสมัยนี้ไม่ค่อยสัมผัสกันซักเท่าไหร่? ถ้าใครเคยอ่านเนื้อหรือฟังเพลงนี้ ก็เห็นจะจริง เพราะมีท่อนนึงที่ผมไม่สามารถหาสัมผัสได้ นั่นคือท่อน "ถึงไม่ได้เป็นคนแรกของเธอแค่ได้เป็นคนสุดท้ายก็เอา" แต่นอกนั้นถ้าว่ากันตามฉันทลักษณ์ ผมยืนยันว่า เพลงตลกๆ

เพลงนี้มีสัมผัสครบทุกวรรคทุกตอนครับ จริง แล้วเพลงนี้มันเกิดจาก ผมหมั่นไส้เพลงๆนึง อ้อ ความจริงหลายเพลงเชียวล่ะที่เขียนไว้ เล่นตามแค้มป์ไฟน่ารักๆเข้าว่า แต่หาสัมผัสไม่ได้เท่าไหร่ ก็เลยเขียนประชดมันซะอย่างงั้นเอง แล้วหาคำที่ไม่น่าจะลงไปได้ ในเพลงอย่างคำว่าโลกาภิวัตน์ ที่ชอบพูดกัน นักในช่วงนั้น แถ-ลงไปจนได้ จริงๆผมตั้งชื่อมันไว้ว่า "รักนี้ไม่มีสาขา" แต่ด้วยกระแส คำว่า โลกาภิวัตน์ มันแรง เค้าเลยไปเปลี่ยนชื่อเป็น "รักโลกภิวัตน์" แทน

"อยากจะมีเธอ" เป็นอีกเพลงทีผมอยากพูดถึง ผมชอบเพลงนี้นะ ผมว่าพี่ป้อม เกริกศักดิ์ แกร้องแล้วได้อารมณ์ดีจังชอบ ไม่มีอะไรพูดถึงมาก แต่แค่อยากพูดถึง
ผมชอบเพลง "เรานั้นยังรักกัน" ที่พี่ ปุ๊ อัญชล ีร้องไว้ ผมใช้เวลาในการฟังเมโลดี้ นานมาก คิดอยู่นานวาจะเขียนเรื่องอะไรดี แล้วก็มาคิดเรื่องที่ว่าพี่ปุ๊หายไปนานแล้วเค้ากลับมา เค้าอาจจะไม่แน่ใจว่าเค้าจะได้รับ การตอบรับจากคนฟังมากน้อยแค่ไหน แต่ผลตอบรับของ Cross road คือบทพิสูจน์ได้ดี ผมเลยเขียนเพลงนี้ให้คิดได้ 2 ชั้น เสมือนว่าพี่ปุ๊พูดกับแฟนเพลงที่หายไป กับอีกนัยหนึ่ง ก็เหมือนคนที่ไม่แน่ใจกับความรัก แล้วสุดท้ายก็รับรู้ว่าที่แท้ทุกอย่างที่ตัวเองคิด มันอาจจะผิดไปก็ได้เลยกลับมาขออภัยที่ไม่กล้ายอมรับความจริงในความรักของอีก คนที่มีให้

จริงๆแล้วให้ผมมานั่งนึกว่าตัวเองทำอะไรมาบ้างผมนึกไม่ออกหรอก มีเทคนิคพิเศษแนะนำ ผมก็ไม่มีหรอก ลำพังเอาตัวรอดไปวันๆมาได้นี่ก็บุญหัวแล้วล่ะ อิ อิ
แต่ที่ชอบเล่นเป็นประจำเวลานึกอะไรไม่ออกมักจะหาอะไรมาเป็นโจทย์ซักตัว อาทิเช่น
"ฝนตกหยิมๆยายฉิมเก็บเห็ด" ถ้ายายฉิมไม่เก็บเห็ดจะทำอะไรได้บ้าง? อาจจะเป็น
"ฝนตกหยิมๆยายฉิม เก็บศพ","ฝนตกหยิมๆยายฉิมปล่อยแก่","ฝนตกหยิมๆยายฉิมอวบอัด" ฯลฯ มันอาจดูไร้สาระ แต่มันจะได้ประโยชน์ตรงที่ว่า คำว่า เก็บเห็ด มันเป็นเสียงวรรณยุกต์เสียงเอก 2 ตัวติดกัน ถ้าเราหาคำที่มีความหมาย 2 พยางค์ มาแทนได้ ก็ถือว่า เป็นการซ้อมหาคำมาในการเขียนเพลงไปในตัวจะได้ไม่ตัน

ยกตัวอย่าง คำที่เปลี่ยนมาแล้วแต่น้ำหนักเสียงของคำยังเท่าเดิม อย่าง พลเอกการุณ เก่งระดมยิง อาจจะเป็น พลเอกการุณ เก่งประมาณนึง หรือ พลเอกเชรษฐา ฐานะจาโร ก็เป็น พลเอกเชรษฐา ฐานะปานกลาง,พลเอกเชรษฐา ฐานะโอเค เป็นต้น
คำที่หามาต้องได้ความหมายด้วยนะไม่งั้น ได้น้ำหนักคำ แต่ไม่รู้เรื่อง ก็ถือว่าไม่ผ่าน
ลองเอาไปเล่นดูก็แล้วกัน อีกอย่างผมชอบทำงานภายใต้ความกดดัน เพลงที่ผมเขียนผมต้องชอบก่อน ฮิตไม่ฮิตก็เรื่องของมัน แต่มันต้องมีคำแปลกๆ หรือไม่ก็พยายามสรรหาคำมาเขียนเป็นเรื่องให้ได้ ผมเป็นพวกสำบัดสำนวนไม่ค่อยเป็นพวกคอนเส็ปท์นัก

อีกอย่างเป็นพวกคิดช้า ทำช้า (นี่อุตส่าห์ยอมด่าตัวเองแล้วนะ จะได้ไม่มีใครมาแอบด่าในใจให้ได้ยิน พอดีเป็นคนขี้ระแวงน่ะ อิอิ)

Next: กสิ นิพัฒน์ศิริผล

reply share

9 CommentsChronological Reverse Threaded

reply sumokeng wrote on Oct 9, '05, edited on Oct 9, '05 กฤชยศ เลิศประไพ (เดอะ มัสท์) ชื่อจริง กฤชยศ เลิศประไพ (ชื่อเล่น "มัสท์") วันเกิด วันจันทร์ที่ 9 ธันวาคม 2511 ราศี พิจิก ครอบครัว เป็นชาวปากน้ำ สมุทรปราการ มีพี่น้อง 3 คน ตัวเขาเป็นคนกลาง การศึกษา คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพฯ เอกโฆษณา งานอดิเรก เล่นอินเตอร์เน็ต, ดูหนัง, อ่านหนังสือ เครื่องดนตรีที่ถนัด กีตาร์ แนวเพลงโปรด ร็อค ศิลปินที่ชื่นชอบ เต๋อ - เรวัต พุทธินันทน์, เฉลียง, ดิ อินโนเซนต์, Nirvana, The Bettles , Pink Floyd ประสบการณ์ ทาง ด้านดนตรี เริ่มต้นจากการเป็นนักแต่งเพลง และโคโปรดิวเซอร์กับแกรมมี่ อยู่ประมาณ 5 ปี ก่อนแหวกม่าน ก้าวเดินมาหน้าไมค์ ในฐานะศิลปินเดี่ยว รางวัล ที่เคยได้รับ ปี 2543 รางวัลสีสันอะวอร์ดส สาขาเพลงร็อคยอดเยี่ยม จากเพลง "ไม่ลองไม่รู้", รางวัล ส.ย.ช. เพลงเพื่อเยาวชน จากเพลง "ถนนดวงดาว" ศิลปิน "ศักดา พัทธสีมา" แนวเพลง อัลเทอร์เนทีฟ ร็อค สังกัด อาร์พีจี ด้วยความมุ่งมั่นแรงกล้า ว่าจะทำงานเพลง ทำให้เขาหันหลัง ให้กับงานโฆษณา หลังจากทำงานอยู่ที่วายุพักตร์ เอเจนซี่ เฮ้าส์ 2 ปี "มัส ท์" จับกีตาร์ตั้งแต่เรียนอยู่ประมาณ ม.3 - ม.4 หลังเรียนจบ และทำงาน เขาใช้เวลาว่างวันอาทิตย์ ไปเรียนกีตาร์คลาสสิก ที่ศศิลิยะ จากนั้นมีโอกาสได้เข้าเวิร์คช็อป เรียนเขียนเพลงกับ "ดี้-นิติพงษ์ ห่อนาค" ใช้เวลาพิสูจน์ตัวเอง 6 เดือน จึงได้เป็นหนึ่งใน ทีมเขียนเพลงของแกรมมี่ ก่อนจะก้าวมาเป็นโคโปรดิวเซอร์ ให้กับศิลปินมากหน้าหลายตา อย่างเช่น เพ็ญพักตร์ ศิริกุล, สวอน, อ่ำ-อัมรินทร์ (ชุดแรก) นอกจากนี้ ยังแต่งเพลงประกอบละครเรื่อง "ล่า" ให้กับค่ายเอ็กแซ็กท์ ทำงานกับแกรมมี่ได้ 5 ปี กฤชยศตัดสิน ใจลาออก เพื่อเดินตาม ความฝันของตัวเอง อัลบั้มชุดแรกของเขา "เดอะมัสท์" ออกมา ปลายปี 2538 ซึ่งแม้จะเป็นเทปใต้ดิน ไม่มีการโปรโมชั่น ไม่มีโปสเตอร์ หรือแม้กระทั่งพริ้นท์แอด แต่ก็ประสบความสำเร็จ เกินคาด ต้นปี 2540 เขามีผลงาน "อัศวินม้าไม้" สังกัดโอ้ มายด์ ก็อด มิวสิค ความฝันเขายังไม่จบสิ้น เป้าหมายของเขาอยากทำเพลงไทย ให้เป็นที่ยอมรับของสากล เหมือนวง X-Japan ที่สามารถนำ เพลงญี่ปุ่นเผยแพร่ไปทั่วโลก หลังจากนั้นเขากลับไปทำหน้าที่คนเขียน เพลงให้กับ อาร์พีจี อย่างเต็มตัว มีผลงานเด่นๆอย่างเช่นเพลง "เขาลืม" (ปาล์มมี่), "ธีรภัทร์" (ตุ้ย ธีรภัทร์), "สวรรค์ไม่มีคำตอบ" (มิสเตอร์ทีม), "ตัวเปล่า" (ปีเตอร์ คอร์ป) ฯลฯ มีนาคม 2545 มัสท์ออกอัลบั้มหมายเลข 3 ภายใต้สังกัด อาร์พีจี ใช้ชื่ออัลบั้ม MARATHON MAN ที่เจ้าตัวตั้งใจให้เป็น เหมือนการดูหนังหนึ่งเรื่อง เพลงแต่ละเพลงจะเหมือน สถานการณ์ต่างๆในหนัง แต่ละเพลงมีรายละเอียดดนตรี ที่ต่างกันออกไป งานในอัลบั้มนี้แสดงถึงบทบาทการเป็น คนเขียนเพลง จากสำนวนที่สื่อออกมา รวมถึงมุมมองที่ต่างออกไป เหมือนกับการเล่าเรื่องในแต่ละฉากให้คนฟังคล้อยตามไปด้วย

reply sumokeng wrote on Oct 9, '05 กฎการเขียนเพลงของ เดอะมัส (กฤชยศ เลิศประไพ) จากค่าย RPG การเขียนเพลงมีกฎ 6 ข้อ 1. ศิลปินคือใคร? 2. ทำนองเพลง ฟังแล้วอารมณ์เป็นลบหรือบวก - อกหัก เหงา เศร้า ฟูมฟาย คิดถึง+ สมหวัง ให้กำลังใจ 3. โครงเรื่อง 4. การสื่อสาร ความน่าสนใจในการพูด ก. แบบสามเหลี่ยม(ปิรามิด) ปล่อยให้มือพาไป ไม่ได้คิดเอาไว้ก่อน เขียนไปเลย ไม่มีโครง เรื่อง ไม่มีทิศทาง เขียนไปเรื่อยๆ การเขียนแบบนี้จะคุมเรื่องไม่ได้ แต่จะได้ความสด ข. แบบนาฬิกาทราย จะเริ่มเขียนจากท่อน HOOK เป็นหลักแล้วไล่ขึ้นบน ลงล่าง เริ่มจาก แรงๆ แล้วส่วนอื่นๆ จะคลี่คลายไปเอง ค. แบบสามเหลี่ยม(กางเกงใน)เป็นการคิดจากท้ายประโยคขึ้นไปข้างบน ง. แบบว่าว คิดจากบนและล่าง แล้วค่อยไล่ไปตรงกลาง 5. ความประทับใจ จะต้องหาประโยคบางประโยคที่จะให้คนฟังประทับใจกับประโยคนั้น 6. ให้ได้ถ้าเราเขียนจนคล่องแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้หลักนี้อีกต่อไปก็ได้แต่ช่วงแรกๆ ก็ต้องยึดหลักเอาไว้ก่อนเหมือนพวกนางงามที่หัดเดินโดยวางหนังสือไว้บนหัว หรือว่าการเดิน ข้ามไม้ที่วางพาดไว้ตามท้องร่องเดินไปครั้งแรกๆ อาจจะพลาดตกลงไปได้แต่พอเดินบ่อยขึ้นๆ ก็เกิดความชำนาญตอนข้ามไปอาจจะไม่ได้คิดถึงไม้เสียด้วยซ้ำ

คำที่ post ใน facebook ถึงวันที่ ๑๑ กันยายน ๒๕๕๔

อภัยบวกกับเรียนรู้กันเยอะๆ โลกจึงจะสงบสุข

เรียนรู้กันไป หนักนิดเบาหน่อยก็อย่าได้โกรธกันเป็นอารมณ์์เลย

คนเราก็มีโกรธเป็นธรรมดา อยู่ที่จะรู้ทันไวแค่ไหน

เวลาโกรธขึ้นมา ด๊อกเตอร์กับ ป.๔ ก็โง่พอๆ กัน (หลวงพ่อชา สุภทฺโท)

ตรวจตราตรึกตรองด้วยความสำนึก
ว่าลึกๆ นั้นเบียดเบียนผู้ใด

หาองศาที่เหมาะสมของใจกับความสุขอยู่ ใครหาเจอแ้ล้วบ้างแบ่งบันหน่อย

จินตนาการต่างกัน เพราะมีอดีตที่ต่างไป

มองฟ้าดูคู่ภมรกำแพงแสน อันเป็นแดนเขียวอุดมนนทรีสาร
ที่กว้างใหญ่ ไพศาล เหลือประมาณ
จะคาดการณ์เดินจนทั่วก็คงเย็น

มันคงเป็นความรัก ที่ทำให้คำว่าชีวิต ดูมีความหมาย

ขอให้คนโสดหายเหงา และคนเศร้าจงสดใส

คนที่ฟ้าส่งมาให้ฉันคนคนนั้นจะเป็นคนแบบไหน
คนน่ารัก คนที่อ่อนไหว คนที่คอยดึงหู ให้ง้อ ชอบงอนตุ๊บป่อง
จะเป็นเช่นไรหากคนคนนั้น นั้นมีจริง

มิใช่ความรักที่เราได้รับน้อยเกินหรอก
หากอาจเป็นความรักที่เรายื่นออกไปน้อยเกินไปต่างหาก

คิดจะรัก...ก็รัก คิดจะฝัน...ก็ฝัน

เอาอะไรกันมาก ……. อีกไม่นานก็ตาย …… ตาย แค่ เรื่องนิดเดียว

ชอบคำนี้จัง "บริหารกาละเทศะ" by Prapas Cholsaranon(http://www.facebook.com/prapaschol)

ปล่อยมันไปเพราะถึงอย่างไรรักนั้นก็สวยงาม

มื่อมีสิ่งหนึ่ง สิ่งใด ย่อมมีสิ่งใดอีกหนึ่งนั้น เมื่อสิ้นสิ่งใดลงพลัน ไม่มีสิ่งนั้น หรือ สิ่งใด
ในห้วงมหรรณพนี้ หากจะมีก็เพียงแค่ ธรรมชาติ แม้ใครดับสิ้นอุปทาน หัวใจละวางหลุดพ้น

ที่ทำงานทุกวันนี้ เพื่อเิงินและความฝัน

หากเปรียบกับโลกที่ใหญ่เท่าฟ้า
ดวงดารานับพัน จักรวาลยิ่งใหญ่กว่านั้น
ฉันก็ตัวนิดเดียว

แม้ว่าเธอนั้นไม่รู้จักฉันสักหน่อย แต่ฉันก็แอบชอบเธอไม่ใช่น้อย
หัวใจฉันยังเฝ้ารอ และเฝ้าคอย เฝ้าคอยให้เธอหันมา

มีใครบางคนรอเราอยู่ไหม แต่เรารอใครสักคนอยู่ตรงนี้

ในห้วงมหรรณพ มิรู้จบภพยิ่งใหญ่ จวบจนผิวน้ำขึ้นไป จดนภาลัยฟากฟ้า
ฉันตัวนิดหนึ่ง ทราบซึ้งกับธรรมชาติในหล้า หมู่สัตว์ในพงพนา พักพิงพึ่งพาต่อกัน

คนเรามันก็ดีบ้างชั่วบ้าง มันไม่สำคัญนักหรอก

แล้วแต่มุมมอง ความฝัน ความเป็นจริง

ความรักจึงเป็นคำตอบ เพื่อให้ชีวิตเติมเต็ม ความรักจึงเป็นคำตอบเพื่อให้ชีวิตเดินทาง

ทุกอย่างมีค่า คู่ควรเสมอ

หนังสือในโลกนี้ ส่วนใหญ่ไม่มีตอนจบ เชื่อผมไหม

แก้ปัญหาไปทีละเปาะ บางปมยังแก้ไม่ได้ พรุ่งนี้เอาใหม่หละกัน

หากเธอมีฝัน ถึงวันที่สวยงาม
เก็บความฝันนั้นไว้ไม่เปลี่ยนแป­ลง
รวบรวมพลังภายในใจ และจงมั่นคง
สิ่งเหล่านั้นคงสักวันได้ครอบคร­อง

เธอดึงดูดฉัน ฉันไม่เห็นจะดึงดูดเธอ

รู้จักยอมรับผิด และรับผิดชอบในสิ่งที่กระทำ

โดดเดี่ยวตอนกลางวัน เพื่อรอกลางคืน ฝันหาใครซักคน

ปัญญาประเสริฐที่สุด เป็นความจริงนิรันดร์

ในทุกๆ ปัญหา มันมีทางออกเสมอ อยู่ที่ว่าหาทางนั้นเจอรึยัง ถ้ายังไม่เจอพักสักนิด แล้วค่อยค้นหากันต่อไป

เราไม่ได้ทำสิ่งที่โลกชอบ…แต่เราควรทำในสิ่งที่เราต้องทำ

ไม่จำเป็นต้องเชื่อทุกเรื่อง แต่เรื่องไหนเป็นความจริงไม่เชื่อก็แล้วไป

ยังไม่เก่งไม่เป็นไร ขอให้เรียนรู้ที่จะเก่งให้ถูกที่ถูกทางถูกเวลา

เป็นคนไม่มีอะไร นอกจากใจดีๆ ในความหมายของตัวเอง

อิทัปปัจยตา

ในห้วงมหรรณพ มิรู้จบภพยิ่งใหญ่ จวบจนผิวน้ำขึ้นไป จดนภาลัยฟากฟ้า
ฉันตัวนิดหนึ่ง ทราบซึ้งกับธรรมชาติในหล้า หมู่สัตว์ในพงพนา พักพิงพึ่งพาต่อกัน

* ธรรมชาติ พึ่งพากันต่อเนื่องกัน รวมทั้งเธอและฉันต้องเปลี่ยนแปรไป
ใครนะ ใครต่อใคร จะหาทางสู้ กฏแห่งอิทัปปัจยตา

เมื่อมีสิ่งหนึ่ง สิ่งใด ย่อมมีสิ่งใดอีกหนึ่งนั้น เมื่อสิ้นสิ่งใดลงพลัน ไม่มีสิ่งนั้น หรือ สิ่งใด
ในห้วงมหรรณพนี้ หากจะมีก็เพียงแค่ ธรรมชาติ แม้ใครดับสิ้นอุปทาน หัวใจละวางหลุดพ้น

http://rianchern.com/song.html

http://planetpt.blogspot.com/2009/09/blog-post_7756.html

http://www.fungdham.com/book/buddhatas.html